Kimse kimseyi kaybetmez aslında,

Yollar ayrılır sadece, kalpler susar bazen.

Giden, yeni bir yüzün gölgesinde

Kendi eksikliğini unutur belki…

Kalansa, ilk başta boşlukla konuşur,

Duvarlara çarpan hatıralarla.

Ama zaman, sessiz bir öğretmendir;

Acıdan sabır, yalnızlıktan kendini doğurur.

Giden başkasını bulur,

Belki bir gülüşe tutunur yeniden.

Kalansa kendini bulur,

Kendi yarasını sararken büyür içinden.

Ve bir gün anlaşılır gerçeğin sesi;

Kaybeden yoktur bu hikayede,

Biri başkasına gider,

Biri kendine varır…

-Leyla Edinç