İnsanlar,

Dik duranların

Hiç eğilmediğini sanır.

Omuzları geniş olanların,

Yük taşımaktan yorulmadığını…

Sessiz kalanların,

Acı duymadığını düşünür.

Güçlü görünenlerin;

Gece olunca,

Karanlıkla konuşmadığını zannederler.

Oysa ki;

En sağlam görünen kapılar bile,

İçeriden kilitlenir bazen…

En dimdik ağaçlar rüzgar geçince,

Gövdesinde ince çatlaklar taşır.

İnsanlar onların kırılmayacağını zanneder.

Çünkü gözyaşı görmezler.

Çünkü yardım istemezler.

Çünkü ayakta kalmayı öğrenmişlerdir…

Ama kimse bilmez;

Güçlü olanlar da bir vedayı hak eder.

Bir gerçeği duymayı…

Bir cümlenin ardında unutulmamayı.

Ve bazen

En derin sessizlik

En çok güçlü sanılanların,

Kalbinde yankılanır.

-Leyla Edinç