Sadece masallarda olur sanır insan;

Göğe uzanan umutlar,

Bir bakışla iyileşen yaralar,

Bir kalbin, başka bir kalpte

Yuva bulması gibi mucizeler…

Ama yine de inanır bazıları,

Masallardan ödünç alınmış bir cesaretle,

Gerçek hayatta da

Bir elin, diğer eli bırakmayacağına.

Aşk’a inananların en büyük çıkmazıdır bu;

İnanmakla yanılmak arasındaki

İnce, görünmez çizgide yürümek…

Kalbin, akla rağmen

Hep biraz daha ileri gitmek istemesi.

Keyifler değildir yaşamı değerli yapan,

Bir kahkaha, bir gün batımı,

Bir fincan kahve değildir asıl mucize…

Yaşamdır, o anlara anlam veren,

Onları kalpte biriktiren,

Ve sonra hatırladıkça

İnsanı yeniden yaşatan.

O’nunla birlikteyken

Dünya’yı yıkabileceğine inanır insan;

Omzuna yaslandığında

En ağır yükler hafifler,

En karanlık yollar

Bir anda aydınlanır.

Ama bir gün

Dünya’yı başına yıkıp gittiğinde O,

Sessizlik çöker kalbin üstüne,

Ve insan,

Kendi enkazının ortasında durup

Şunu fısıldar içinden:

“Bir daha…

Gerçekten sevebilir miyim?”…

Belki de hayat,

Masallarla gerçek arasında

Sürekli gidip gelen bir yolculuktur.

Kırıldıkça öğrenir insan,

Kaybettikçe anlar,

Sevmenin ne kadar insani,

Ne kadar cesur bir şey olduğunu.

Ve bir gün,

Yaraları kabuk bağlamış bir kalple

Yine bakar hayata…

Masallara değil belki,

Ama hala sevmenin mümkün olduğuna

İnanan bir kalple.

Çünkü yaşam,

Keyiflerin toplamı değil;

Acısıyla, sevinciyle,

Gidişlerle ve kalışlarla

İnsanı insan yapan

Uzun bir hikayedir.

Ve her hikayede,

Bir kaç kez yıkılmış olsa bile dünya,

Bir kalp yeniden sevmeyi öğrenebilir,

Sevmekten vazgeçmeyen bir kalple…

-Leyla Edinç