Tırtıla baktığında,

Kelebeğin güzelliğini görebilenlere ne mutlu…

Henüz sürünürken bile,

Kanat çırpacağı günleri hissedebilenlere ne mutlu.

Çünkü herkes bakar ama herkes göremez.

Kimi, toprağa düşen tohumu sadece bir tanecik sanır,

Kimi ise içinde saklı bir ormanı görür.

Ne mutlu çatlamış bir toprağa bakıp,

“Buradan bir çiçek doğacak” diyebilenlere…

Henüz açmamış bir tomurcukta,

Baharın kokusunu duyanlara. 

Bir çocuğun sessizliğinde,

Geleceğin sözlerini işitebilenlere ne mutlu…

Korkularının ardında,

Cesaret büyüten yürekleri tanıyabilenlere.

Yorgun bir yüz gördüğünde bitmiş bir hikaye değil,

Yeniden başlayacak bir umut okuyabilenlere…

Karanlığın ortasında

Işığın sabrını bekleyenlere ne mutlu.

Çünkü kelebek, bir günde olmaz.

Sabır ister, karanlık bir koza ister,

Ve en çok da inanacak bir göz ister.

Bir insana bakıp,

Bugününü değil, yarınını sevebilenlere…

Hataların içinde olgunlaşan kalpleri

Fark edebilenlere ne mutlu.

Ve ne mutlu,

Kendine baktığında bile yorgun bir tırtıl değil,

Henüz açılmamış kanatlarını görebilenlere…

-Leyla Edinç