Yıllarca bize, “Çocuk varsa evlilik ne olursa olsun devam etmeli” denildi.
Sanki aynı evin içinde yaşamak aile olmaya yetiyormuş gibi… Oysa yetmiyor. Bir çocuk için anne ve babasının aynı çatı altında olması elbette güzeldir. Ama o çatının altında sevgi varsa, saygı varsa, huzur varsa güzeldir.
Eğer bir evin içinde sürekli kavga, kırgınlık, öfke, sessizlik, birbirini küçümseme ve mutsuzluk varsa; sırf anne ve baba boşanmadı diye o çocuğun mutlu bir ailede büyüdüğünü söyleyebilir miyiz?
Bence söyleyemeyiz.
Çünkü çocuklar bizim sandığımızdan çok daha fazla şeyi hissederler.
Konuşmadığımız şeyleri bile…
Annesinin yüzündeki mutsuzluğu görür çocuk. Babasının sesindeki öfkeyi duyar. İki insanın artık birbirine sevgiyle bakmadığını fark eder. Akşam yemeğinde kimse kavga etmese bile masadaki o soğukluğu hisseder.
Ve bazen yıllarca o evin içinde sessizce büyür.
Sonra biz ona dönüp: “Senin için ayrılmadık.” deriz.
Ama belki de çocuk hiçbir zaman bunu istememiştir.
Belki onun istediği tek şey huzurlu bir anne, huzurlu bir baba ve kendisini güvende hissedebileceği bir çocukluktur.
Ben bir evliliğin bitmesinin, bir ailenin mutlaka bitmesi anlamına geldiğine inanmıyorum.
Kadın ve erkek birbirlerinden ayrılabilirler.
Ama anne ve baba çocuklarından ayrılmazlar.
Eş olmak bitebilir.
Ebeveyn olmak bitmez.
İki insan artık aynı evde yaşamıyor diye çocuk sevgisiz büyümek zorunda değildir.
Bazen iki ayrı evde büyüyen bir çocuk, kavganın hiç bitmediği tek bir evde büyüyen çocuktan çok daha huzurludur.
Çünkü çocuk için önemli olan evlerin sayısı değildir.
O evlerin içinde nasıl hissettiğidir.
Annesinin evine gittiğinde sevildiğini biliyorsa…
Babasının yanına gittiğinde kendisini güvende hissediyorsa…
Kimse ona diğer ebeveyni kötülemiyorsa…
Kimse “Annen mi, baban mı?” diye hayatının en acımasız seçimini yaptırmıyorsa…
Kimse kendi kırgınlıklarını küçücük bir çocuğun omuzlarına yüklemiyorsa…
O çocuk hala bir ailesi olduğunu bilir.
Belki ailesinin adresi artık iki tanedir.
Ama sevgisi hala birdir.
Asıl yaralayıcı olan boşanmak değil; boşandıktan sonra bile kavga etmeye devam etmek, çocuğu arada bırakmak, onu haberci yapmak, diğer ebeveyne karşı doldurmak ve yetişkinlerin yaralarını çocuğa taşıtmaktır.
Bir de çocukta bir sorun çıktığında bütün sorumluluğu boşanmaya yüklemek vardır: “Anne babası boşandı, ondan böyle oldu…”…
Kendimize başka sorular da sorabiliriz.
Ben çocuğumu gerçekten dinledim mi?
Onun yanında oldum mu?
Kendi öfkemi ona yansıttım mı?
Onu olduğu haliyle sevdim mi?
Kendi mutsuzluğumun bedelini ona ödetmiş olabilir miyim?
İnsan evli olup kötü bir ebeveyn de olabilir. Boşanmış olup harika bir anne ya da baba da olabilir.
Tek başına çocuk büyütmek eksiklik değildir.
Bir çocuğun hayatındaki asıl eksiklik, sevilmemek, görülmemek, duyulmamak ve güvende hissedememektir. Hiçbir çocuk kusursuz anne baba istemez. Çocuk, yanında olacağınızı bilmek ister.
Düştüğünde kaldıracağınızı…
Korktuğunda sarılacağınızı…
Konuştuğunda gerçekten dinleyeceğinizi…
Hata yaptığında sevgisini kaybetmeyeceğinizi bilmek ister.
Belki de “çocuklar için evliliği sürdürmek” cümlesini artık biraz değiştirmeliyiz.
Çocuklar için sağlıklı kalmalıyız.
Evliysek de…
Boşanmışsak da…
Tek başımıza çocuk büyütüyorsak da…
Çünkü çocuklarımız bir gün bizim evlilik cüzdanımızı hatırlamayacaklar.
Ama çocukluklarında kendilerini nasıl hissettirdiğimizi hatırlayacaklar.
Evin içindeki kahkahaları…
Sarılmaları…
Korktuklarında kimin yanlarına geldiğini…
Kim tarafından gerçekten dinlendiklerini…
Ve en önemlisi, ne olursa olsun sevildiklerini bilip bilmediklerini…
Çünkü aileyi aile yapan aynı soyadı, aynı adres ya da aynı çatı değildir.
Aileyi aile yapan sevgidir.
Bir çocuğa verebileceğimiz en güzel aile, birbirini artık sevmeyen iki insanın zorla aynı evde kalması değil; birbirlerine olan kırgınlıklarını bir kenara bırakıp, ayrı hayatlarda bile çocuklarını birlikte sevmeye devam edebilmeleridir.
-Leyla Edinç