Her kalp, biraz sevilmeye razı değildir…
İnsanın kalbinin kuşu uçar mı?
Uçar elbet…
Sevgisiz kaldığında,
Kanatlarının altında üşüdüğünde,
Bir zamanlar yuva bildiği yerde
Artık kendine yer bulamadığında
O da uçar…
Ama öyle birdenbire değil.
Önce bekler…
Bir ses, bir dokunuş,
İçten gelen bir özleyiş bekler.
Bir çift gözün içinde
Kendine ayrılmış bir dünya arar.
Bir kalbin içinde
Vazgeçilmez olmayı ister.
Çünkü her kalp
Öyle böyle bir sevgiye razı olmaz.
Kimi kalpler vardır,
Sevilmekten çok anlaşılmak ister.
Hatırlanmak değil yalnızca,
Özlenmek ister.
Bir hayatın boşluklarına sığdırılmayı değil,
O hayatın içinde
Kendine ait bir yer ister.
Ve kalbin kuşu bilir…
Sevgi, arta kalan zamanlarda
Hatırlanan bir duygu değildir.
Sevgi, insanın bütün telaşlarının arasında
Bir başkasına ayırdığı
En kıymetli yerdir.
Ne kadar güzel söz söylersen söyle,
Bir kalp kendini yalnız hissediyorsa
Sözlerin kanatlarına değmez.
Ne kadar sevdiğini anlatırsan anlat,
O sevgi yaşanmıyorsa
Kalbin bahçesinde çiçek açmaz.
Bir kuş düşün…
Penceresi açık bir evde,
Gitmek için değil,
Kalmak için bekliyor.
Her sabah aynı dala konuyor,
Her akşam aynı umuda dönüyor.
Bir gün fark edilirim,
Bir gün gerçekten özlenirim,
Bir gün yalnızca varlığım değil,
Yokluğumun ihtimali bile
Birinin yüreğini ürpertir, diyor.
Ama günler geçiyor…
Beklemek alışkanlığa,
Alışkanlık sessizliğe,
Sessizlik içten içe tükenmeye dönüşüyor.
Ve bir gün
O kuş artık ötmüyor.
Ne sitem ediyor,
Ne kanat çırparak kendini duyurmaya çalışıyor.
Ne de sevilmek için
Bir kez daha yalvarıyor.
Çünkü bazı kalpler
Sevgisizlikten önce
Sevgi dilenmekten yoruluyor.
İşte o zaman
Kalbin kuşu uçmaya hazırlanıyor.
Kırgınlığını tüylerinin arasına,
Söyleyemediklerini kanatlarının altına,
Yaşayamadığı bütün güzel ihtimalleri
Küçücük yüreğine saklıyor.
Ve gidiyor…
Belki hala severken,
Belki hala özlerken,
Belki bir kez daha çağrılsa
Dönmek isteyecek kadar
İçinde sevgi taşırken…
Ama gidiyor.
Çünkü insan bazen
Sevmediği için değil,
Sevdiği yerde kendini kaybetmemek için gider.
Her gidiş bir vazgeçiş değildir.
Bazı gidişler
İnsanın kendi kalbine
Geç kalmış bir dönüşüdür.
Sanma ki uçan kuş
Gittiği yerde hemen mutluluğu bulur.
O da özler eski dalını,
O da arar bildiği gökyüzünü.
Bazen bir rüzgar eser,
Bir hatıra dokunur kanatlarına,
Dönüp bakar geriye…
Ama bilir artık:
Bir yere ait olmakla
Orada mutlu olmak
Aynı şey değildir.
Ve bilir ki
Bir kalbi yanında tutmak
Onu gerçekten sevmek demek değildir.
Sevgi, bir kuşun kanatlarını kesip
Onu kendine ait kılmak değildir.
Sevgi, uçabilecek gücü varken bile
Senin yanında kalmayı istemesidir.
İnsanın kalbinin kuşu uçar mı?
Uçar…
Bir ömür sevilmeyi bekleyen,
Bir güzel söze umut bağlayan,
Bir küçük ilgiyle yeniden canlanan
O narin kuş da uçar.
Çünkü hiçbir kalp
Sırf yalnız kalmamak uğruna
Yarım bir sevginin içinde
Ömür tüketmek zorunda değildir.
Bazı kalpler yalnızlığı seçer,
Ama sevgisiz bir beraberliği seçmez.
Bazı kuşlar kafesin kapısı açıkken de kalır,
Çünkü orayı yuva bilir.
Ama yuva sandığı yerde
Her gün biraz daha üşüyorsa,
Bir gün gökyüzünü hatırlar.
Ve o gün geldiğinde
Ne kapıyı kapatmak işe yarar,
Ne de ardından sevgi sözcükleri haykırmak.
Çünkü kalbin kuşu
Bir kez değil,
Bin kez gitmiştir aslında…
Her önemsenmediğinde,
Her ertelendiğinde,
Her yalnız bırakıldığında
Bir tüyünü düşürmüştür yere.
Sonunda uçup giden
Yalnızca son kalan kanat çırpışıdır.
İnsanın kalbinin kuşu uçar mı?
Uçar elbet…
Ama en acısı nedir bilir misin?
O kuş uçtuğunda
Ardında bıraktığı insan
Çoğu zaman yalnızca gidişini görür.
Oysa o kuşun
Kalabilmek için
Kaç mevsim beklediğini,
Kaç gece sessizce ağladığını,
Kaç kez kırık kanatlarıyla
Yeniden aynı dala konduğunu
Hiç bilmez.
Ve bazı kuşlar
Bir daha dönmez…
Çünkü artık
Kendilerini sevmeyen bir kalbe değil,
Kendi kalplerini sevebilecekleri
Bir gökyüzüne uçmuşlardır.
-Leyla Edinç