“Düşmanının dostun olma olasılığı hiç yokken, dostunun bir gün düşmanın olma olasılığı her zaman vardır.”
– L.E. (2007)
Bir adam ile bir yılanın hikayesidir bu…
Bir adam ile bir yılan yıllarca dostluk etmişler. Adam her gün yılanın yuvasının önüne gelir, sessizce beklermiş. Yılan da yuvasından çıkar, adamın yanına bir altın lira bırakır ve tekrar yuvasına dönermiş. Bu güvene dayalı ilişki uzun yıllar hiç bozulmadan devam etmiş.
Günlerden bir gün adam ağır bir hastalığa yakalanmış ve yatağından kalkamaz hale gelmiş. Oğlunu yanına çağırarak şöyle demiş: “Evladım, sana tarif edeceğim yere git. Orada bir yılan çıkacak. Sakın korkma ve sakın oradan ayrılma. O benim dostumdur, sana zarar vermez. Önüne bir altın lira bırakacak. Onu alıp eve dön.”…
Oğlu, babasının anlattıklarına pek inanmamış. Ancak babasının son günleri olabileceğini düşündüğü için onu kırmamış ve tarif edilen yere gitmiş. Bir süre bekledikten sonra gerçekten de yılan yuvasından çıkmış, çocuğun önüne bir altın lira bırakmış ve geri dönmeye başlamış. Tam o anda çocuğun içine açgözlülük düşmüş. “Demek ki bu kuyu altın dolu… Eğer bu yılanı öldürürsem bütün altınlar benim olur.”…
Hemen yerden büyük bir taş alıp yılana fırlatmış. Taş yılanın kuyruğuna isabet etmiş ve kuyruğunu koparmış. Acıyla dönen yılan da kendini savunarak çocuğu ısırmış. Çocuk oracıkta hayatını kaybetmiş.
Aradan aylar geçmiş. Adam iyileşmiş. Olan biteni tahmin etmiş. Parasız kalınca yine eski dostunun yanına gitmiş.
Yılan yuvasından çıkmış.
Adam yılana bakmış…
Yılan adama bakmış…
Adam üzgün bir sesle: “Yılan kardeş, bizim oğlan bir densizlik etti. Cezasını da çekti. Ama biz yıllarca dosttuk. Gel, dostluğumuza kaldığımız yerden devam edelim.” demiş.
Yılan ise şu cevabı vermiş: “Yok… Artık olmaz. Bende bu kuyruk acısı, sende de bu evlat acısı varken bizim dostluğumuz eskisi gibi olamaz.”
Bu hikaye yalnızca bir yılan ile bir adamın hikayesi değildir. İnsan ilişkilerinde güven yıllar içinde inşa edilir; fakat ihanet bazen tek bir anda her şeyi yıkabilir. Kırılan güven tamir edilse bile, yaşanan acılar hafızadan silinmez. Affetmek mümkündür; ancak unutmak çoğu zaman mümkün değildir. Hayatta en büyük tehlike, düşmanlarımızdan değil; bir zamanlar en çok güvendiğimiz insanların ihanete dönüşen davranışlarından gelir. Çünkü düşmandan gelen zarar beklenir, dosttan gelen zarar ise insanın bütün inançlarını sarsar. Belki de bu yüzden insan, dostunu seçerken aklıyla; dostluğunu sürdürürken ise hem aklıyla hem de vicdanıyla hareket etmelidir.
Çünkü bazı yaralar iyileşir… Ama izleri ömür boyu kalır.
Bu hikaye bize güvenin ne kadar değerli ama aynı zamanda ne kadar kırılgan olduğunu hatırlatır. Dostluk sadece birlikte geçirilen yıllarla değil, o güveni koruyabilme sorumluluğuyla da anlam kazanır. Bir kez oluşan derin kırılmaların ardından ilişki sürse bile, eskisi gibi olması her zaman mümkün olmayabilir.
-Leyla Edinç
YORUMLAR - 0
Yorumunuzu yazın