İnsan önce gözlere aldanıyor…

Bir çift kirpik arasında saklanan ışığa,

Bir anlık tebessümün bıraktığı sıcaklığa,

Yüzde dolaşan o tanıdık huzura…

Sanki bütün gerçeklik,

Bir bakışın içine sığabilirmiş gibi.

Oysa gözlerde saklanır en çok da yalanlar.

Çünkü insan,

Bakmayı öğrenmeden önce

Görünmeyi öğreniyor dünyada.

Ne çok bakış geçti ömrümüzden…

Kimi gece gibi karanlık,

Kimi deniz gibi derin görünüyordu uzaktan.

Ama içine girince anlıyorsun;

Bazı gözler yalnızca yansımadır, ruh taşımaz.

Ve bazı insanlar vardır…

Sessizdir, göstermez kendini kolayca.

Ama bir cümlesinin ardında,

Koskoca bir hayat saklıdır.

Bir susuşunda kırılmış yıllar,

Bir gülüşünde affedilmiş acılar vardır.

İşte o yüzden bakış önemlidir elbette…

Çünkü göz, ruhun kapısıdır derler.

Ama asıl mesele,

O kapının ardında neyin yaşadığıdır.

Merhamet mi?

Kibir mi?

Sadakat mi?

Yoksa herkese güzel görünen

Ama kendine bile yabancı kalmış

Yorgun bir boşluk mu?..

İnsan bazen

En çok kendisini nasıl gördüğünden anlaşılır.

Çünkü derinlik, yüksek sesle konuşmaz.

Kendini ispat etmeye çalışmaz.

Derin insanlar, okyanuslar gibidir;

Sessiz görünürler ama içinde fırtınalar,

Hatıralar, kaybolmuş gemiler taşırlar.

Bir bakışın ardında düşünce yoksa,

Gözler yalnızca renktir.

Bir bakışın ardında vicdan yoksa,

En güzel göz bile üşütür insanı.

Ama bir insanın içinde

Hakiki bir kalp varsa…

Yorgunken bile huzur verir.

Susarken bile anlaşılır.

Çünkü gerçek yakınlık

Göz göze gelmek değil,

Ruh ruha değmektir.

Ve insan bir gün anlıyor:

Güzel bakmak başka,

Derin bakmak başkadır.

Herkes gözlerini açabilir,

Ama herkes gönlünü açamaz.

Bu yüzden artık

Bakışlardan önce;

Düşüncelere dikkat ediyorum.

Bir insanın nasıl sustuğuna,

Nasıl kırıldığına, nasıl affettiğine…

Çünkü insanın gerçek yüzü

Ayna karşısında değil,

Kimse bakmazken ortaya çıkar.

Ve en güzel gözler bile

Anlamını yitirir bazen…

Eğer içinde incelik yoksa.

Eğer bakışın ardında

Kalbe dokunan bir derinlik yaşamıyorsa.

Oysa bir insanın ruhu güzelse,

Gözleri zamanla şiire dönüşür.

-Leyla Edinç