Başak, sevgiyi büyük cümlelerle anlatmaz,
Sessizce bırakır emeğini masalara, hayatlara.
Dağılmış bir ruhu toplar fark ettirmeden,
Yarım kalan yerleri tamamlar incitmeden.
Herkes onun güçlü oluşuna alışır zamanla,
Çünkü o yorulsa da belli etmez çoğu anlarda…
Bir eksik varsa görür, düzeltmek ister hemen,
Kırmak için değil; daha güzel olsun diye her şey…
Detaylarda yaşar onun sevgisi,
Bir çayın sıcaklığında,
Unutulmayan bir hatırlatmada…
Kimsenin düşünmediği,
O küçük incelikte gizlidir varlığı.
Sabırlıdır Başak…
Ama sabrı sessizdir.
Kırıldığında bağırmaz çoğu zaman,
Sadece çekilir yavaş yavaş hayatından.
Ve işte o zaman başlar yokluğunun sesi…
Çünkü insanlar en çok da,
Eksildiğinde fark eder değer verilen şeyi.
Bir düzen bozulur ansızın,
Kimsenin fark etmediği o görünmez emek gidince.
Toparlayan eller olmayınca anlar insan,
Meğer huzur dediği şey, biraz da Başak’mış aslında.
Çünkü Başak;
Sadece seven değil,
İyileştiren insandır.
Dokunduğu hayatı güzelleştirir,
Ama çoğu zaman bunu anlatmadan yapar.
Ne gariptir ki;
En çok da gittikten sonra anlaşılır,
Bir Başak’ın bir insanın hayatına ne kadar iyi geldiği.
-Leyla Edinç
YORUMLAR - 0
Yorumunuzu yazın