Tarihini bilmeyen insan,

Yolunu kaybetmiş kervan gibidir.

Geçmişinden koparılan her dal,

Geleceğin rüzgarında daha kolay kırılır.

Çünkü hafıza boşluk kabul etmez.

Sen unutursan,

Bir başkası gelir anlatır seni;

Adını değiştirir, rengini değiştirir,

Sonra sana seni öğretmeye kalkar.

Bu yüzden kulak veririm

Bozkırın eski türkülerine.

Türk’ün hikayesi yalnızca savaş değildir,

Yalnızca devlet de değildir.

Bir çocuğun göğe bakıp

İlk yıldızı sormasıdır.

Bir atın yelesinde esen rüzgardır,

Bir ozanın kopuzundan dökülen sestir.

Dağın ruhuna saygı duyan,

Irmağın sesini dinleyen kadim bir anlayıştır.

İnanç başkadır, din başka…

Türkler nice çağlarda nice dinlerle tanıştı.

Kimisi Budist oldu, kimisi Müslüman,

Kimisi başka yollar seçti.

Ama göğün mavisini unutmadı.

Toprağa saygıyı unutmadı.

Atanın duasını unutmadı.

Kamların ateşi bazen söndü,

Bazen küller altında kaldı;

Ama insanın doğayla kurduğu

O eski bağ hiçbir zaman bütünüyle kaybolmadı.

Ve sonra…

Anadolu’nun kalbinde yükseldi taşlar.

Göbeklitepe…

Sessizdi.

Yaşı piramitlerden eskiydi.

Yazının doğmasından da önce

İnsan elleriyle işlenmişti.

Taşların üzerinde tilkiler, yılanlar, kuşlar…

İnsan ile hayvanın aynı hikayede buluştuğu

Gizemli işaretler vardı.

Bilim hala soruyor:

“Kimler yaptı?”

“Neden yaptı?”

“Ne anlatmak istedi?”

Kesin cevaplar az, sorular ise çoktur.

Kimi Mu Kıtası’nı anlatır,

Kayıp uygarlıkları,

Okyanusların altında kaldığı söylenen ülkeleri…

Kimi ise arkeolojinin ışığında yürür,

Bulduğu her taşı, her izi,

Sabırla okumaya çalışır.

Belki efsaneler umut verir,

Belki gerçekler yol gösterir.

Ama bildiğim bir şey var:

Bir millet yalnızca kanla kurulmaz.

Hatırlamakla kurulur.

Türklük,

Bir soyun ötesinde,

Binlerce yıllık bir hafızanın adıdır.

Altaylardan Anadolu’ya,

Bozkırlardan denizlere uzanan

Uzun bir yolculuktur.

Ve o yolculukta;

Göğe bakan çocuk da bizimdir,

Kopuz çalan ozan da,

Taşa şekil veren usta da.

Tarih, yalnızca geçmiş değildir.

Toprağın altında uyuyan bir köktür.

Kökünü bilen ağaç, fırtınadan korkmaz.

Çünkü bilir:

İnsan, nereden geldiğini unutmazsa,

Nereye gideceğini de bilir.

-Leyla Edinç