Nasıl sevilmek isterdim biliyor musun?
Beni büyük sözlerle değil, küçük ayrıntılarla seven biri tarafından…
Bir çiçeği gördüğünde aklına düşmek isterdim. Bir şarkıyı duyduğunda içinde bana ait bir anının kıpırdamasını… Kalabalığın içinde gezerken, “Bunu görse çok severdi,” diye düşünüp bana küçük bir fotoğraf göndermesini…
Çünkü sevilmek, aslında hatırlanmaktır.
Sevgi, insanın hayatına kocaman jestlerle girmek değildir sadece. Bazen en derin sevgiler, kimsenin fark etmediği küçücük inceliklerde saklıdır. Eve gelirken sevdiğim ekmeği almakta, üşüyeceğimi düşünüp yanıma bir hırka bırakmakta, yorulduğumu sesimden anlayıp hiçbir şey sormadan sadece “Bugün nasılsın?” diyebilmekte…
Ben, hayatımı kolaylaştıran bir sevgiyi hayal ederdim. Omuzlarıma yük ekleyen değil, yükümü fark edip sessizce bir ucundan tutan bir sevgiyi…
Sadece konuşmak için değil, sadece sesimi duymak için arayan birini… Söyleyecek önemli bir şeyi olmasa bile, “Seni merak ettim,” demesini… Günün telaşı içinde bana ayırdığı birkaç dakikanın, bütün yorgunluğumu unutturmasını…
Çünkü insan, sevildiğini en çok arandığında hisseder. Aranmak, birinin aklında yer ettiğini bilmektir.
Bir de gözleriyle sevebilen insanlar vardır. Kalabalık bir odada kimse fark etmez ama sen anlarsın. Sana baktığında gözlerinin içi güler. Kelimelere ihtiyaç duymaz. O bakışta özlem vardır, hayranlık vardır, güven vardır. Sanki “İyi ki varsın,” der sessizce.
Ben öyle bir sevgi isterdim.
Beni değiştirmeye çalışmayan, beni gerçekten gören bir sevgi… Kusurlarımı ezberlemek yerine yaralarımı anlayan… Güçlü olduğum zaman alkışlayan ama yorulduğum zaman da yanımda sessizce oturabilen…. Sevgi, bir insanı olduğu gibi kabul edebilmektir.
Hayat ilerledikçe anlıyor insan; mutluluğu büyük sürprizler değil, küçük dokunuşlar biriktiriyor. Sabah bırakılan bir not, yolda edilen kısa bir telefon, elini hiç beklemediğin anda omzuna koyan bir sıcaklık, seni senden bile iyi tanıyan bir dikkat…
Belki de Aşk tam olarak budur.
Birinin hayatına gürültüyle girmek değil; sessizce yerleşmek… Günlerini güzelleştirmek… Zor anlarını hafifletmek… Onun dünyasına öyle zarif dokunmak ki, varlığın bile bir huzur sebebi olsun.
Nasıl sevilmek isterdim?
Fark edilerek…
Hatırlanarak…
Özenilerek…
Birinin hayatındaki en büyük olay olmak zorunda değilim. Ama onun sıradan bir gününde, küçük bir tebessümün sebebi olabilmek isterdim.
Çünkü bazen en büyük aşk, en küçük inceliklerin içinde yaşar. Ve insan, kendisini gerçekten seven birinin yanında anlar ki…
Sevgi, kocaman bir kelime değilmiş.
Sevgi, “Seni düşündüm.” diyebilmenin bin farklı haliymiş.
-Leyla Edinç
YORUMLAR - 0
Yorumunuzu yazın