Bazen ister insan,

Bir an dursun zaman,

Bir gülüş, bir bakış,

Bir akşam daha eksilmesin hayattan.

Yaş aldıkça çoğalır sessiz korkular,

Yürek yine sever de

Ayaklar daha temkinli basar yollara.

Ne eski cesaret kalır

Ne de o cesarete eşlik edecek bir omuz.

Yine de içimde bir yer var;

Kimsenin eskitemediği,

Bir bavul hazırlayan çocuk gibi.

Bir gün, der hep,

başımı alıp gideceğim…

Ve biliyorum,

İnsanı yaşatan gittiği yollar değil,

Vazgeçmediği düşlerdir.

Benim düşüm de hala

Biraz hüzün, biraz umut,

Ama sımsıcak bir yaşam kokuyor.

-Leyla Edinç