Herkes kendince seviyor aslında…
Kimi bir insanın yanında kendini iyi hissettiği için,
kimi yalnızlığını unutturduğu için,
kimi ihtiyaç duyduğunda orada olduğunu bildiği için…
Ama “Seviyorsan biraz da emek vermen gerekir.” dediğinizde, işte orada kalabalık birden azalıyor.
Çünkü “SEVGİ” sözünü herkes seviyor;
yükünü taşımaya gelince herkes aynı cesareti gösteremiyor. Oysa sevmek, birine sırtını dayayıp dinlenmek değildir yalnızca. Bazen onun yorulduğunu fark edip “Bu defa da ben seni taşıyayım.” diyebilmektir.
Birlikte yürümektir sevgi.
Birinin diğerinin sırtında yol alması değil…
Çünkü bir ilişkide hep aynı insan anlıyorsa,
hep aynı insan alttan alıyorsa, hep aynı insan arıyorsa, soruyorsa, bekliyorsa, toparlıyorsa,
orada iki kişilik bir sevgi değil, bir kişinin iki kişilik emeği vardır. Ve insan en çok da burada yorulur.
Sevilmediğinden değil belki… Sevildiğini hissedebilmek için sürekli çabalamak zorunda kalmaktan.
Çünkü sevgi yalnızca içimizde taşıdığımız bir duygu değildir. Karşımızdaki insanın hayatında bıraktığımız izdir.
“Ben seni seviyorum.” demek kolaydır. Ama onun için zaman ayırmak, kırıldığında gururunu bir kenara bırakmak, zor gününde yanında durmak,
iyi gününde başarısını kıskanmadan alkışlamak,
yanlış yaptığında özür dilemek, verdiğin sözü hatırlamak, bazen kendi rahatından vazgeçmektir…
İşte sevginin dili biraz da bunlardır.
Çünkü emeksiz sevgi, karşı tarafın hissedemediği bir iddiaya dönüşür. Bir de sevmenin yanlış anlaşıldığı durumlar var: Bazıları sevgiyi “birine sırtını dayamak” sanıyor. Hayatının bütün yükünü onun omuzlarına bırakmak… Kendi eksiklerini onun tamamlamasını beklemek… Kendi yalnızlığını onun gidermesini, kendi yaralarını onun iyileştirmesini, kendi mutluluğunu onun yaratmasını istemek… Sonra bunun adına da “çok sevmek” demek.
Oysa sevgi, bir insanı kendimize dayanak yapmak değil; iki insanın birbirine dayanak olabilmesidir.
“Beni taşı.” değildir sevgi.
“Yorulursan beraber dinleniriz.” demektir.
“Beni mutlu et.” değildir.
“Birbirimizin hayatına güzellik katalım.” demektir.
“Ben böyleyim, beni böyle kabul et.” deyip bütün sorumluluğu karşı tarafa bırakmak hiç değildir.
“Senin için, bizim için, gerektiğinde kendime de bakarım.” diyebilmektir.
İnsan gerçekten sevdiğinde kusursuz olmaz elbette.
Unutur, hata yapar, kırar, bazen uzaklaşır…
Ama geri dönüp onarmaya çalışır.
Sevginin en önemli ölçüsü hiç hata yapmamak değil,
kırdığında tamir etmek için ne yapıldığıdır.
Çünkü sevgi biraz da emektir.
Emek ise büyük gösterilerden çok, küçük şeylerin sürekliliğidir.
Bir “Nasılsın?”.
Bir “Eve vardın mı?”.
Bir “Bugün yorgun görünüyorsun.”.
Bir “Bunu sevdiğini hatırladım.”.
Bir “Haklısın, seni kırdım.”.
Bir “Sen uğraşma, bu defa ben yaparım.”.
İnsanın hayatında kalıcı olan şey büyük aşk cümleleri değil, tam da bu küçücük cümlelerdir.
Sevmede, seni ne kadar sevdiğini söyleyen değil,
sevgisinin sana ne kadar ulaştığı önemlidir.
Herkes kendi içinde çok sevdiğini düşünebilir.
Hatta sorsanız, belki sizden daha çok seviyordur…
Ama sevgi yalnızca sevenin içinde yaşanıyorsa,
sevilenin hayatına hiç dokunmuyorsa,
orada bir şey eksiktir. Çünkü gerçek sevgi kendisini belli eder.
Zamanla…
Sadakatle…
Özenle…
Fedakarlıkla…
Ve en çok da emekle.
Sevgi bir insanın sırtına binip onunla yol almak değildir.
Yan yana yürümektir.
Bazen onun eli sizin elinizden tutar,
bazen siz onun elinden…
Ama hiç kimse bütün yolu tek başına taşımak zorunda kalmaz.
Sevdiğine “Beni ne kadar seviyorsun?” sorusu yerine “Sevdiğini söylediğin insanın hayatında, sevginin karşılığı olarak ne bırakıyorsun?” sorusu sorulmalıdır…
Çünkü söz unutulur.
Heyecan azalır.
Güzellik değişir.
Zaman geçer.
Ama bir insanın, en zor zamanınızda size nasıl davrandığını kolay kolay unutmazsınız.
Ve günün sonunda insan,
kendisine en güzel aşk cümlesini kuranı değil…
Kendisiyle birlikte yürümeyi göze alanı hatırlar.
-Leyla Edinç