“Ben seninle birlikteyken denize bakan evler gibiydim.” der İlhan Berk bir şiirinde…
Bir dize değildir bu yalnızca;
Bir insanın, başka bir insanın yanında
Kendi iklimine kavuşmasının tarifidir.
Denize bakan evler,
Duvarları tuzla yaşlanmış olsalar da
İçlerinde hep genç bir rüzgar saklar.
Pencereleri, her sabah
Sonsuzluğa açılan bir dua gibidir.
Perdeleri dalgaların nefesiyle kıpırdar,
Sessizlikleri bile mavi konuşur.
Ben de senin yanındayken
öyleydim işte…

İçimde yıllarca kapalı kalmış odalar,
Birer birer aydınlığa açılırdı.
Kalbim, kıyıya usulca vuran dalgalar gibi
Kendi sesinden korkmadan atardı.

Su yalnızca susuzluğu gidermez.
İnsanın içinde birbirine dolaşmış
düşünceleri de çözer.
Bakarsın…
Uzun uzun bakarsın…
Sonra fark edersin ki,
Deniz senden hiçbir şey istemeden
Yükünün bir kısmını sessizce alıp götürmüştür.
Belki de bu yüzden
Denize bakan evlerde yaşayan insanların
bakışlarında başka bir yumuşaklık vardır.

Onlar bilir;
Ufuk çizgisi aslında,
Gökyüzüyle denizin kavuştuğu yer değildir.
İnsan umut ettiğinde
Hiçbir şeyin birbirinden ayrılmadığını hatırlatan
İnce bir çizgidir o.
O çizgi…
Mavinin en açık tonuyla
Göğün en derin sessizliğinin
Birbirine dokunduğu yerdir.
İnsan oraya baktıkça
İçindeki kırık sesler yavaş yavaş susar.
Deniz acele etmez.
Dalgalar hiçbir kıyıya öfkeli vurmaz.
Her geliş, yeniden başlamayı;
Her gidiş, bırakabilmeyi öğretir.
Senin yanında da öyleydi.
Konuşmasak bile eksilmezdik.
Sessizlik, üzerimize kapanan bir karanlık değil;
Camı açık bir evden içeri giren,
İyot kokulu bir akşamdı.
Ben seninle birlikteyken
Duvarlarına güneş düşen,
Martı sesleriyle uyanan,
Akşam olunca ışıklarını denize usulca bırakan
O eski kıyı evleri gibiydim.
İçimde fırtınalar olsa bile
Pencerem hep suya bakardı.
Denize bakan evler bilir:
Hayat bazen sert rüzgarlar getirir,
Bazen dalgalar taşları yerinden söker.
Ama deniz,
Ertesi sabah mutlaka yeniden mavidir.
Ve insan,
Gerçekten sevildiği bir yüreğin yanında
Tıpkı denize bakan bir ev gibi olur.
Dışarıdan bakıldığında yalnızca bir ev sanılır.
Oysa içinde,
Ufkun sonsuzluğu kadar umut,
Suyun berraklığı kadar huzur,
Ve…
Mavinin insana unutturduğu bütün acılar yaşar.
-Leyla Edinç