Bazen dünyada bir insan bulursun. Bazen de bütün dünyayı bir insanda… Ve insan, bu ikisi arasındaki farkı ancak gerçekten böyle biriyle karşılaştığında anlar.

Hayatımıza pek çok insan girer. Kimileri bir mevsim kadar kalır, kimileri yıllarca yanımızda yürür. Bazıları bize bir şeyler öğretir, bazıları içimizde izler bırakır. Ama çok azı vardır ki, varlığıyla hayatın bütün renklerini değiştirebilir.

Öyle bir insan düşünün ki… Onunla konuşmak için kelimelere, anlaşılmak için uzun açıklamalara ihtiyaç duymazsınız. Bazen göz göze gelmeniz yeterlidir. Kalabalık bir masada, herkes başka bir şey konuşurken aynı düşünce geçer aklınızdan. Birbirinize bakar ve gülümsersiniz. Çünkü bilirsiniz… O da sizin düşündüğünüzü düşünmüştür.

İşte insanın ruhuna dokunan yakınlık biraz da budur.

Aynı şeylere gülebilmek güzeldir. Ama aynı sessizliğin içinde huzur bulabilmek çok daha başka bir güzelliktir.

Çünkü herkesle konuşabilirsiniz. Herkesle bir sofraya oturabilir, bir yolculuğa çıkabilir, güzel bir manzarayı seyredebilirsiniz. Fakat herkesle susamazsınız.

Bazı insanların yanında sessizlik, doldurulması gereken bir boşluktur. Bazılarının yanında ise sessizlik bile başlı başına bir sohbettir.

Yan yana oturursunuz. Belki elinizde bir fincan kahve, belki karşınızda gün batımının kızıllığı… Kimse konuşmaz. Ama o an hiçbir şey eksik değildir. Ne bir kelimeye ihtiyaç vardır ne de bir açıklamaya.

Çünkü iki insanın ruhu, kelimelerin ulaşamadığı bir yerde buluşmuştur.

Ve bence hayatta yaşanabilecek en güzel duygulardan biri, bir başka insanın yanında kendiniz olabilmektir.

Güçlü görünmek zorunda kalmadan…

Her zaman neşeli olmaya çalışmadan…

Üzüntünüzü saklamadan…

Yorgunluğunuzu gizlemeden…

Olduğunuz gibi…

Çünkü gerçek yakınlık, insanın en güzel haline hayran olmak kadar, en kırılgan haline de şefkat gösterebilmektir.

Birlikte kahkahalar atarken de, hayatın ağır yüklerini taşırken de aynı sıcaklığı hissedebilmektir.

Bazen çocuklar gibi saçmalayabilmek, bazen dünyanın en ciddi meselelerini saatlerce konuşabilmektir. Bir kitabın tek bir cümlesi üzerine uzun uzun düşünebilmek, bir şarkının aynı yerinde duygulanmak, hiç gidilmemiş şehirlerin sokaklarında birlikte kaybolmanın hayalini kurabilmektir.

Birlikte yapılacak şeylerin hiç bitmemesi değildir asıl güzellik. Hiçbir şey yapmadığınız zamanların bile kıymetli olmasıdır.

Bir pazar sabahı uzun bir kahvaltı…

Yağmurlu bir günde cam kenarında içilen çay…

Plansız çıkılan bir yolculuk…

Bir sahil kasabasında amaçsızca yürümek…

Eski bir şarkıyla yıllar öncesine dönmek…

Ya da mutfakta yemek hazırlarken ansızın başlayan bir kahkaha…

Hayatın en unutulmaz anları, çoğu zaman büyük olayların içinde saklı değildir. Küçücük anların içinde, doğru insanla yaşandıkları için büyürler.

Ve o insan yanınızdaysa sıradan bir gün bile hatırlanmaya değer bir güne dönüşebilir.

Çünkü bazen insanı mutlu eden yaşadığı şey değil, onu kiminle yaşadığıdır.

Aynı manzaraya yüzlerce insan bakabilir. Ama yalnızca biriyle o manzaranın içinde başka bir anlam bulursunuz.

Aynı şarkıyı binlerce insan dinleyebilir. Ama biriyle dinlediğinizde o şarkı artık sadece bir melodi olmaktan çıkar. Bir anıya, bir gülümsemeye, bazen de yıllar sonra bile içinizi ısıtacak bir duyguya dönüşür.

İşte bu yüzden bazı insanlar hayatımıza yalnızca eşlik etmezler. Hayatın kendisini daha derinden hissetmemizi sağlarlar.

Üstelik böyle bir yakınlığın mutlaka aşk olması da gerekmez.

Bazen yıllardır yanınızda olan bir dosttur. Bazen kardeşinizdir. Bazen hayat arkadaşınızdır. Bazen de hiç beklemediğiniz bir zamanda karşınıza çıkan ve sanki ruhunuzun çok eski bir tanıdığıymış gibi hissettiren biridir. O’nu ne zamandır tanıdığınızın önemi kalmaz. Çünkü bazı insanlarla geçirilen birkaç saat, başkalarıyla geçirilen yıllardan daha derin izler bırakabilir.

Ruhsal yakınlık, aynı geçmişe sahip olmak değildir. Aynı yaralardan geçmiş olmak da değildir. Birbirinin yaşadıklarını bütünüyle bilmeden, o yaşanmışlıkların bıraktığı izlere saygı duyabilmektir.

Aynı fikirde olmak zorunda kalmadan birbirini anlayabilmektir.

Hatta bazen bambaşka düşüncelere sahip olsanız bile, o farklılıkların arasında birbirinizi kaybetmemektir.

Çünkü gerçek uyum, iki insanın birbirinin aynısı olması değildir. İki ayrı dünyanın birbirine yer açabilmesidir.

Birbirini değiştirmeye çalışmadan büyüyebilmek…

Birbirinin özgürlüğünden korkmadan yakınlaşabilmek…

Birbirinin başarısına içtenlikle sevinebilmek…

Birbirinin hüznünü kendi kalbinde hissedebilmek…

Ve en önemlisi, birbirinin yanında yalnızca sevilmiş değil, görülmüş ve anlaşılmış hissetmektir.

İnsanın içinde, hayat boyunca fark edilmesini bekleyen sessiz odalar vardır. Söyleyemediği cümleler, anlatamadığı korkular, çocukluğundan taşıdığı kırgınlıklar, kimseyle paylaşmadığı hayaller…

Bazı insanlar o odaların kapısını zorlayarak açmaya çalışır.

Bazılarıysa kapının önünde sessizce bekler.

Ve siz, ilk defa birinin içeri girmesinden korkmazsınız.

Çünkü bilirsiniz ki o insan, gördüğü hiçbir şeyi size karşı kullanmayacaktır.

İşte güven dediğimiz şey tam olarak budur.

Bir insanın yanında kalbinizin kapılarını kilitleme ihtiyacı duymamak…

Hayatın bize öğrettiği en zor şeylerden biri de budur aslında. Her insanla yakın olabiliriz ama herkesin yanında kendimizi güvende hissedemeyiz.

Herkes bizi dinleyebilir ama herkes gerçekten duyamaz.

Herkes yüzümüze bakabilir ama herkes içimizde olup biteni göremez.

Bu yüzden ruhumuza iyi gelen insanları tanımak, onların kıymetini bilmek gerekir.

Çünkü zaman geçiyor…

Yıllar birbirini kovalıyor. Bir zamanlar çok önemli sandığımız şeyler anlamını yitiriyor. Sahip olmak için uğraştığımız eşyalar eskiyor, büyük telaşlarımız küçülüyor, biriktirdiğimiz pek çok şey geride kalıyor.

Ama bir insanla paylaştığımız içten bir kahkaha, zor bir günümüzde omzumuza dokunan bir el, gözlerimizin içine bakılarak söylenen bir “Ben buradayım” cümlesi, yıllar geçse de içimizde yaşamaya devam ediyor.

Yaş aldıkça insan şunu daha iyi anlıyor:

Hayat, ne kadar çok insan tanıdığımızla değil, kaç insanın yanında gerçekten kendimiz olabildiğimizle güzelleşiyor.

Kaç kişiyle aynı sofraya oturduğumuzdan çok, kaç kişiyle sofradan kalkmak istemediğimiz önem kazanıyor.

Kaç ülke gördüğümüzden çok, gördüğümüz güzellikleri kiminle paylaşmak istediğimiz…

Kaç saat konuştuğumuzdan çok, konuşmadan da ne kadar anlaşılabildiğimiz…

Ve en önemlisi, hayatımızda kaç kişinin bulunduğundan çok, varlığıyla içimizde nasıl bir duygu bıraktığı…

Çünkü bazı insanlar vardır, yanınızdan ayrıldıklarında bile içinizde güzel bir şey kalır.

Bir huzur…

Bir sıcaklık…

Bir güven…

Hayata karşı yeniden duyulan bir merak…

Sanki dünya biraz daha yaşanılır, insanlar biraz daha sevilir, yarınlar biraz daha umut verici olmuştur.

Böyle bir insanla karşılaşmak, hayatın insana sunduğu en kıymetli armağanlardan biridir.

Ama burada unutulmaması gereken bir şey daha var.

Bir insanın bütün dünyayı içinde taşıması, bizim kendi dünyamızdan vazgeçmemiz demek değildir.

Tam tersine…

En güzel bağ, iki insanın kendi renklerini, hayallerini, düşüncelerini ve özgürlüklerini koruyarak birbirinin hayatını zenginleştirmesidir.

Birbirine tutunarak ayakta kalmak değil, yan yana dururken daha da güçlenmektir.

Birbirinin eksik yarısı olmak değil, iki bütün insan olarak aynı hayatın güzelliklerini paylaşabilmektir.

Çünkü sevginin, dostluğun ve ruhsal yakınlığın en olgun hali sahip olmak değil, birbirinin varlığına şükredebilmektir.

Ve eğer hayatınızda böyle biri varsa…

Onunla konuşurken zamanın nasıl geçtiğini unutuyorsanız, en küçük şeylere birlikte gülebiliyorsanız, sessizlikleriniz bile sizi birbirinize yaklaştırıyorsa, göz göze geldiğinizde kendinizi anlatma ihtiyacı duymuyorsanız…

O insanın kıymetini bilin.

Güzel sözlerinizi ertelemeyin. Sevginizi göstermeyi özel günlere bırakmayın. Birlikte içilecek kahveleri, yapılacak yürüyüşleri, kurulacak sofraları, söylenecek içten cümleleri hayatın bitmek bilmeyen telaşlarına feda etmeyin.

Çünkü hayat, hepimizin sandığından daha kısa.

Ve bazen yıllarca aradığımız mutluluk, büyük hayallerin gerçekleşmesinde değil, yanımızdaki insanın gözlerinde bize ayrılmış küçücük bir yerde saklıdır.

Bence insanın hayattan beklediği en büyük mucize budur: Birinin yanında kendini yabancı hissetmemek.

Birinin gülüşünde kendi sevincini bulmak.

Birinin sessizliğinde huzur duymak.

Birinin varlığıyla dünyanın bütün karmaşasına rağmen hayatın hala güzel olduğuna inanmak.

Ve bir gün, hiç beklemediğiniz bir anda, içinizden şu cümlenin geçmesi:

“Ben bu insanla yalnızca güzel zamanlar geçirmek istemiyorum. Hayatın kendisini paylaşmak istiyorum. Güneşli günlerini de, yağmurlarını da… Kahkahalarını da, sessizliklerini de… Bildiklerimizi de, birlikte öğreneceklerimizi de…”…

İnsan, gerçek bir ruh yakınlığı bulduğunda yalnızca başka birini tanımaz. Biraz da kendisini keşfeder.

Daha önce fark etmediği yanlarını, unuttuğu heyecanlarını, içindeki çocuğu, susturduğu hayallerini yeniden bulur.

Ve o zaman anlar ki…

Bazı insanlar hayatımıza yeni bir dünya getirmez. Zaten içimizde var olan ama kapısını açmayı unuttuğumuz dünyayı bize yeniden hatırlatır.

İşte bu yüzden…

Bazen dünyada bir insan bulursun.

Bazen de bütün dünyayı bir insanda.

Ve eğer çok şanslıysan, o insan da kendi dünyasının en güzel yerinde sana bir yer açar.

O zaman hayat, yalnızca yaşanıp geçilen bir zaman olmaktan çıkar.

Birlikte hissedilen, birlikte anlamlandırılan ve en sıradan anları bile unutulmaz kılan bir yolculuğa dönüşür.

İnsanın gerçek zenginliği, bütün dünyaya sahip olması değil; bir insanın yanında, dünyada hiçbir şey eksik değilmiş gibi hissedebilmesidir.

-Leyla Edinç

Kopyala