Bir zamanlar mesafeleri aşan dostluklardan, bugün aynı masada birbirine ulaşamayan insanların dünyasına…

İnsan ilişkilerinin değişen duygusal, psikolojik ve sosyolojik anatomisi.

Bir zamanlar insanlar birbirlerine ulaşmak için yollar aşardı. Şimdi birbirlerine ulaşmamak için bahaneler üretiyorlar.

Bir zamanlar bir insanı görmek için saatlerce yolculuk yapmayı göze alırdık. Şimdi aynı şehirde yaşadığımız bir dostumuza ayıracak iki saat bulamıyoruz.

Bir zamanlar bir telefonun başında dakikalarca, bazen saatlerce beklerdik. Sadece sevdiğimiz bir insanın sesini iki dakika duyabilmek için…

Şimdi dünyanın öbür ucundaki bir insana saniyeler içinde ulaşabiliyoruz ama bazen gelen bir mesaja cevap vermek için günler bekliyoruz.

Teknoloji gelişti. Ulaşım kolaylaştı. İletişim hızlandı. Mesafeler kısaldı.

Peki, bütün bunlar olurken insanın insana duyduğu yakınlık neden aynı hızla büyümedi?

Daha da önemlisi, biz ne zaman birbirimiz için zahmete girmeyi bıraktık?

Hatırlıyorum…

Eskiden arkadaşlarımızla bir akşam buluştuğumuzda, gece sona erdiğinde kimse yalnızca kendi evine nasıl döneceğini düşünmezdi. Özellikle de bir kadın arkadaşımızın gece geç saatte tek başına dönmesi söz konusuysa… Aramızdan biri, bazen kendi evine tamamen ters bir istikamette olmasına rağmen, bizi evimizin kapısına kadar bırakırdı. İçeri girdiğimizden emin olur, ancak ondan sonra kendi yoluna devam ederdi. Ne bir karşılık beklenirdi ne de bu davranışın özel bir adı vardı. Kimse buna fedakarlık demezdi.

Çünkü bazı şeyler, insan ilişkilerinin doğal bir parçasıydı. Birbirini önemsemek, birbirinin güvenliğini düşünmek, gerektiğinde kendi rahatından biraz vazgeçmek… Bunlar dostluğun yazılı olmayan kurallarıydı.

Bugün düşünüyorum da o yıllarda insanları birbirine bağlayan şey yalnızca sevgi değildi.

Birbirlerinin hayatlarında sorumluluk hissetmeleriydi.

Bir arkadaşın senin için yolunu uzatması, aslında sana sessizce şunu söylemesiydi: "Sen benim için değerlisin. Eve güvenle ulaşman, benim biraz geç ulaşmamdan daha önemli."…

İşte bazı duygular kelimelerle değil, kilometrelerle anlatılırdı.

Bir doğum günümü hatırlıyorum.

Bir arkadaşım, yalnızca doğum günümü kutlamak için yirmi dört saat süren bir otobüs yolculuğu yaparak İstanbul'a gelmişti.

Sonra yine aynı uzun yolu göze alarak geri dönmüştü.

Bugünün koşullarıyla düşündüğümüzde ne kadar büyük bir zahmet! Bir insanın yalnızca birkaç saatlik bir buluşma için hayatından iki gününü yollarda geçirmesi… Oysa o günlerde bunu bir fedakarlık hesabıyla değerlendirmiyorduk.

O gelmişti.

Ben mutlu olmuştum.

Ve o yolculuğun kendisi, herhangi bir hediyeden çok daha değerliydi.

Çünkü bana bir eşya değil, hayatından geri alamayacağı bir zaman dilimi armağan etmişti.

Şimdi düşünüyorum…

Bir insanın bize verebileceği en değerli şey nedir?

Para mı?

Hediyeler mi?

Güzel sözler mi?

Belki de hiçbiri.

Bir insanın bize verebileceği en kıymetli şey, kendi ömründen ayırdığı zamandır.

Çünkü para yeniden kazanılabilir. Kaybedilen eşyaların yerine yenileri alınabilir. Ama geçen bir gün, yaşanmış bir saat, tüketilmiş bir dakika hiçbir zaman geri getirilemez. O arkadaşım bana yalnızca doğum günümde gelmemişti.

Ömründen bir parçayı benim hayatıma bırakmıştı.

Ve yıllar sonra hala o yolculuğu hatırlıyor olmam, insan hafızasının hediyelerden çok hissettirdiklerimizi sakladığının belki de en güzel kanıtıdır.

Bir de telefonlar vardı…

Bugünün gençlerine anlatıldığında neredeyse başka bir gezegende yaşanmış gibi görünen o günler…

Herkesin cebinde telefon yoktu.

Her an ulaşılabilir değildik.

Bazen bir ankesörlü telefonun önünde sıra beklerdik. Bazen şehirlerarası bir görüşme yapabilmek için uygun saati kollardık.

Cebimizdeki jetonların ya da telefon kartındaki kontörün hesabını yapardık.

Sevdiğimiz bir insanın sesini iki dakika duyabilmek için dakikalarca beklemeye razı olurduk.

Ve nihayet telefonun diğer ucundan o tanıdık ses geldiğinde bekleyişin bütün yorgunluğu bir anda kaybolurdu.

Konuşmalarımız kısa olabilirdi ama o iki dakikanın içine ne kadar çok duygu sığdırırdık!

"İyi misin?"…

"Özledim seni."…

"Ne zaman görüşeceğiz?"…

"Kendine dikkat et."…

Bugün bu cümleler sıradan görünebilir.

Oysa o yıllarda her birinin ayrı bir ağırlığı vardı.

Çünkü iletişim kolay değildi.

Kolay olmayan şeyin kıymetini de daha fazla hissediyorduk.

Bugün ise elimizde sınırsız iletişim imkanı var.

İstediğimiz an mesaj gönderebiliyor, görüntülü konuşabiliyor, dünyanın herhangi bir yerindeki insanı birkaç saniye içinde görebiliyoruz.

Ama bazen bütün bu imkanların içinde, gerçekten konuşacak bir insan bulmakta zorlanıyoruz.

Eskiden iletişim kurmak zordu ama iletişimin kendisi kıymetliydi. Şimdi iletişim kurmak kolay, fakat birbirimize gerçekten ulaşmak bazen çok zor.

Bir başka ayrıntı daha var geçmişten kalan…

Bir arkadaşımızla bir kafeye oturduğumuzda, onun cebinde ne kadar para olduğunu bilmezdik.

Belki son harçlığıyla gelmişti.

Belki ay sonunu getirmeye çalışıyordu.

Belki o gün dışarı çıkmak için başka bir ihtiyacından vazgeçmişti.

Bu yüzden bazen ikinci bir çay istemeden önce düşünürdük.

Yalnızca kendi cebimizi değil, karşımızdaki insanın durumunu da hesaba katardık.

Bir bardak çay içerdik.

İkinciyi söylemek yerine sohbeti uzatırdık.

Çünkü buluşmanın amacı tüketmek değil, birlikte olmaktı.

Bugün bu küçük ayrıntıyı düşündüğümde, aslında ne kadar büyük bir toplumsal incelik taşıdığını fark ediyorum.

Bunun adı yalnızca nezaket değildi.

Bu, karşımızdaki insanın görünmeyen koşullarını düşünme becerisiydi.

Bir insanı utandırmadan korumak…

Onun maddi durumunu sorgulamadan anlamaya çalışmak…

Kendi isteklerimizi, onun imkanlarıyla birlikte değerlendirmek…

Belki de gerçek zarafet buydu.

Şimdi birçok yerde buluşmalarımızı mekanların popülerliğine, menülerin fiyatlarına, fotoğrafların nasıl çıkacağına göre planlıyoruz.

Oysa bir zamanlar buluşmanın güzelliği, oturduğumuz masanın ne kadar gösterişli olduğuyla değil, karşımızdaki insanla ne kadar içten konuşabildiğimizle ölçülürdü.

Bazen bir bardak çay, saatlerce süren bir dostluğa yeterdi.

Çünkü eksik olan para değildi.

Fazlasıyla sahip olduğumuz şey, birbirimize gösterebildiğimiz ilgiydi.

Şimdi başka bir sahneye bakalım.

İki arkadaş buluşmaya karar veriyor.

Önce birbirlerine konum gönderiyorlar.

Navigasyon açılıyor.

Trafik hesaplanıyor.

Rezervasyon yapılıyor.

Sonunda aynı masaya oturuyorlar.

Ve birkaç dakika sonra…

İkisi de kendi telefonuna bakmaya başlıyor.

Biri sosyal medyada geziniyor. Diğeri mesajlarını kontrol ediyor.

Arada bir başlarını kaldırıp birkaç cümle konuşuyorlar.

Sonra tekrar ekranlarına dönüyorlar.

Bir saat geçiyor.

Yemek yeniyor.

Hesap ödeniyor.

"Çok iyi oldu görüşmemiz, yine yapalım."…

Ve ayrılıyorlar.

Ama insan ister istemez soruyor: Gerçekten görüştüler mi?

Yoksa yalnızca aynı mekanda, aynı zaman dilimini mi paylaştılar?

Çünkü fiziksel yakınlık ile duygusal yakınlık aynı şey değildir.

Bir insanla yan yana oturabilirsiniz ama onun dünyasına hiç dokunmayabilirsiniz.

Aynı masada yemek yiyebilirsiniz ama birbirinizin hayatında neler olup bittiğini öğrenmeden ayrılabilirsiniz.

Birlikte fotoğraf çektirebilirsiniz ama birlikte bir anı yaşamamış olabilirsiniz.

İşte çağımızın en büyük çelişkilerinden biri burada ortaya çıkıyor: Birbirimize ulaşmak için geliştirdiğimiz araçlar, bazen birbirimize ayırdığımız dikkati tüketiyor.

Psikolojide, bir insanla yüz yüze etkileşim sırasında telefonuyla ilgilenerek karşısındakini ihmal etme davranışı için “phubbing” kavramı kullanılıyor.

Bu davranış, özellikle sık tekrarlandığında, karşımızdaki insanda önemsenmeme, dışlanma ve duygusal uzaklık hissi yaratabiliyor.

Çünkü insan yalnızca dinlenmek istemez.

Dinlendiğini hissetmek ister.

Bir insanın gözlerinin içine bakarak konuşmak, bazen söylediklerimizden daha fazla anlam taşır.

Ve belki de bugün en çok kaybettiğimiz şeylerden biri budur: Birbirimize bölünmemiş dikkatimizi verebilmek.

Eskiden bir arkadaşımızı görmek istediğimizde çoğu zaman bunun için özel bir neden aramazdık.

Canımız onu görmek isterdi.

Giderdik.

Birlikte yürürdük.

Saatlerce konuşurduk.

Bazen hiçbir şey yapmazdık.

Ama o hiçbir şey yapmadığımız saatler bile bize iyi gelirdi.

Şimdi ise ilişkilerimizin önemli bir bölümü takvimlere sıkışmış durumda.

"Bu hafta çok yoğunum."…

"Gelecek ay bakalım."…

"Bir ara mutlaka buluşalım."…

"Ajandama bakıp haber vereyim."…

Elbette hayat değişti.

Çalışma koşulları, şehirlerin büyüklüğü, trafik, ekonomik baskılar ve aile sorumlulukları insanları daha fazla yoruyor.

Bugünün insanı gerçekten de birçok açıdan yoğun.

Ama burada yalnızca zamanla açıklanamayacak bir değişim de var.

İlişkilerimiz giderek daha fazla planlanması, organize edilmesi ve tamamlanması gereken faaliyetlere dönüşüyor.

Bir arkadaşla buluşmak bazen yapılacaklar listesindeki bir madde gibi görülüyor.

Buluşma gerçekleşiyor.

Görev tamamlanıyor.

Bir sonraki programa geçiliyor.

Oysa dostluk bir performans değildir.

Tamamlanması gereken bir sorumluluk da değildir.

Dostluk, insanın kendisi olabildiği, zamanın hesabını unuttuğu, bazen susarak bile anlaşabildiği bir duygusal alandır.

Bir arkadaşımızla buluştuğumuzda sürekli saate bakıyorsak, belki de kendimize şu soruyu sormalıyız:

Biz o insanı gerçekten görmek mi istedik, yoksa görmüş olmanın rahatlığını mı yaşamak istedik?

Bütün bu değişimi yalnızca cep telefonlarına ya da sosyal medyaya bağlamak kolay olurdu.

Ama eksik olurdu.

Çünkü teknoloji kendi başına sevgiyi ortadan kaldırmaz.

Bir telefon, uzaktaki annemizin yüzünü görmemizi sağlayabilir.

Bir görüntülü konuşma, binlerce kilometre uzaktaki dostluğumuzu canlı tutabilir.

Bir mesaj, zor bir gün geçiren insanın yalnız olmadığını hissettirebilir.

Sorun teknolojinin varlığı değil, onun hayatımızdaki öncelik sırasıdır.

Modern toplumda hız, verimlilik ve sürekli meşguliyet giderek daha fazla değer kazanıyor.

Her şeyin hızlı olması bekleniyor.

Hızlı yemek.

Hızlı ulaşım.

Hızlı iletişim.

Hızlı sonuç.

Hatta bazen hızlı ilişkiler…

Oysa insan ruhunun ihtiyaçları teknolojik gelişmeler kadar hızlı değişmiyor.

Hala anlaşılmak istiyoruz.

Hala önemsenmek istiyoruz.

Hala birinin bizim için çaba göstermesini bekliyoruz.

Hala zor bir günümüzde kapımızın çalınmasını, sesimizin tonundan iyi olmadığımızın anlaşılmasını, hiçbir şey söylemeden yanımıza oturulmasını istiyoruz.

Çünkü insanın temel duygusal ihtiyaçları değişmedi.

Değişen, bu ihtiyaçlara ayırdığımız zaman ve gösterdiğimiz özen oldu.

Bir zamanlar mesafeleri aşmak zorundaydık.

Şimdi ise dikkat dağınıklığını aşmak zorundayız.

Ve bazen insanın elindeki telefonu bırakıp karşısındaki insanın gözlerinin içine bakması, yüzlerce kilometre yol gitmesinden daha zor hale gelebiliyor.

Burada kendimize karşı dürüst olmamız gerekiyor.

Geçmişin bütün ilişkileri daha samimi değildi.

O yıllarda da bencil insanlar vardı.

Dostluklar kırılıyordu.

İnsanlar birbirini hayal kırıklığına uğratıyordu.

Uzaklık yüzünden kopan ilişkiler, iletişimsizlik yüzünden büyüyen yanlış anlaşılmalar vardı.

Üstelik geçmişte insanların birbirine daha fazla bağımlı olması, her zaman daha sağlıklı ilişkiler kurdukları anlamına da gelmiyordu.

Bugün ise farklı şehirlerde, hatta farklı kıtalarda yaşayan insanlar dostluklarını yıllarca sürdürebiliyor.

Teknoloji sayesinde yıllardır görüşemeyen arkadaşlar yeniden birbirini bulabiliyor.

Bu yüzden mesele geçmişi kusursuz, bugünü ise bütünüyle duygusuz ilan etmek değil.

Asıl mesele, geçmişte insan ilişkilerini besleyen bazı değerlerin bugün neden daha az görünür olduğunu anlamak.

Örneğin sabır…

Eskiden beklemek hayatın doğal bir parçasıydı.

Şimdi beklemek çoğu zaman tahammül edilmesi gereken bir aksaklık.

Örneğin emek…

Eskiden bir dostluğu sürdürmek için bazen yol gitmek, bazen mektup yazmak, bazen saatlerce beklemek gerekiyordu.

Şimdi bir ilişkiyi sürdürmek teknik olarak daha kolay, fakat duygusal olarak aynı özeni göstermek her zaman gerçekleşmiyor.

Örneğin mahremiyet…

Eskiden bazı güzel anlar yalnızca o anı yaşayan insanlara aitti.

Şimdi ise bazen yaşadığımız bir anın değerini, başkalarının onu ne kadar beğendiğiyle ölçebiliyoruz.

Ve belki de en önemlisi, insanın başka bir insana ayırdığı zihinsel alan…

Eskiden birini özlediğimizde onu düşünmek için daha fazla sessizliğimiz vardı.

Şimdi ise zihnimiz sürekli yeni görüntüler, haberler, mesajlar ve bildirimlerle doluyor.

İnsanları unuttuğumuz için değil, bazen onları düşünecek kadar bile zihinsel boşluk bırakmadığımız için uzaklaşabiliyoruz.

Modern hayatın bir başka yönü de ilişkilerimize yansıyan tüketim anlayışı.

Artık birçok alanda seçeneklerimiz neredeyse sınırsız.

Daha fazla ürün.

Daha fazla mekan.

Daha fazla eğlence.

Daha fazla insanla tanışma imkanı.

Sosyal medya aracılığıyla yüzlerce, hatta binlerce kişiyle bağlantı kurabiliyoruz.

Ama bağlantı sayısının artması, bağların derinleştiği anlamına gelmiyor.

Hatta bazen çok fazla insanla yüzeysel ilişki kurmak, birkaç insanla derin ilişki kurmanın önüne geçebiliyor.

Çünkü derinlik zaman ister.

Güven tekrar ister.

Dostluk, bir insanın yalnızca güzel günlerini değil, zor zamanlarını da tanımayı gerektirir.

Oysa tüketim kültürünün bazı alışkanlıkları ilişkilerimize de sızabiliyor.

Bir şey zorlaştığında onarmak yerine değiştirmek…

Bir insan beklentilerimizi karşılamadığında anlamaya çalışmak yerine uzaklaşmak…

Bir arkadaşlık emek gerektirdiğinde onu sürdürmek yerine daha kolay ilişkiler aramak…

Elbette insanın kendisine zarar veren ilişkilerden uzaklaşması sağlıklıdır.

Fakat her anlaşmazlığı, her gecikmeyi, her farklılığı bir ilişkiyi bitirme nedeni olarak görmek, insan bağlarını kırılganlaştırabilir.

Çünkü gerçek dostluk, yalnızca birbirimizden keyif aldığımız anlarda değil, birbirimizi anlamakta zorlandığımız zamanlarda da sınanır.

İnsan ilişkileri tüketilecek deneyimler değil, emek verilerek büyütülecek bağlardır.

Ve hiçbir gerçek bağ, sürekli yenisini arama telaşıyla derinleşemez.

Bazen düşünüyorum…

Bugün bir arkadaşımızın doğum gününü unutmuyoruz.

Çünkü telefonlarımız hatırlatıyor.

Birbirimizin nerede olduğunu biliyoruz.

Çünkü konum paylaşabiliyoruz.

Birbirimizin ne yaptığını görüyoruz.

Çünkü sosyal medyada paylaşıyoruz.

Hatta çoğu zaman ne yediğimizi, nereye gittiğimizi, kimlerle buluştuğumuzu bile biliyoruz.

Ama bütün bunları bilmek, birbirimizin hayatını gerçekten bildiğimiz anlamına geliyor mu?

Bir arkadaşımızın son zamanlarda neden daha sessiz olduğunu fark ediyor muyuz?

Gülümsemesinin arkasındaki yorgunluğu görebiliyor muyuz?

"İyiyim" dediğinde gerçekten iyi olup olmadığını anlayabiliyor muyuz?

Yoksa onun hayatını yalnızca paylaştığı fotoğraflardan mı takip ediyoruz?

Eskiden bir insanın hayatında olup bitenleri öğrenmek için onunla konuşmamız gerekirdi.

Şimdi ise çoğu zaman konuşmadan da bildiğimizi sanıyoruz.

İşte bu, çağımızın sessiz yanılgılarından biri.

Bir insan hakkında bilgi sahibi olmakla, o insanın duygularına yakın olmak aynı şey değildir.

Birinin nerede olduğunu bilmek, yanında olmak değildir.

Birinin fotoğrafını beğenmek, mutluluğunu paylaşmak değildir.

Birinin doğum gününü hatırlamak, ona değer verdiğimizi göstermek için tek başına yeterli değildir.

Ve birine her an ulaşabiliyor olmak, onun hayatında gerçekten var olduğumuz anlamına gelmez.

Bütün bunları düşünürken kendime şu soruyu soruyorum: Acaba biz gerçekten eski günleri mi özlüyoruz? Yoksa o günlerde birbirimize gösterdiğimiz özeni mi?

Belki özlediğimiz şey eski telefonlar değildir.

Bir ses duyabilmek için sabırla bekleyebilme halimizdir.

Belki özlediğimiz şey uzun otobüs yolculukları değildir.

Bir insanı mutlu etmek için o yolculuğu göze alabilecek kadar güçlü hissettiğimiz dostluklardır.

Belki özlediğimiz şey parasızlık değildir.

Bir bardak çay içerken bile karşımızdaki insanın koşullarını düşünebilen inceliğimizdir.

Belki özlediğimiz şey gecenin bir yarısı uzayan yollar değildir.

Birbirimizi güvenle evimize ulaştırmadan içimizin rahat etmemesidir.

Belki de en çok özlediğimiz şey, insanların birbirlerinin hayatlarında yalnızca bulunmaları değil, gerçekten yer almalarıdır.

Çünkü bir insanın hayatında bulunmak kolaydır.

Telefon rehberinde olabilirsiniz.

Sosyal medyada arkadaş olabilirsiniz.

Yılda birkaç kez aynı masaya oturabilirsiniz.

Ama bir insanın hayatında gerçekten yer almak başka bir şeydir.

Onun sevincini kendi sevinciniz gibi hissedebilmek…

Üzüntüsünü anlatmasına gerek kalmadan fark edebilmek…

Bir ihtiyacı olduğunda çağırmasını beklemeden yanında olabilmek…

Ve bazen yalnızca onu görmek için bütün planlarınızı değiştirebilmek…

İşte insan ilişkilerinin asıl zenginliği burada saklıdır.

Geçmişe dönemeyiz.

Zaten dönmemiz de gerekmiyor.

Teknolojiden vazgeçmek, cep telefonlarımızı kapatmak, eski hayatın bütün zorluklarını yeniden yaşamak zorunda değiliz.

Ama geçmişten bugüne taşıyabileceğimiz bazı değerler var.

Bir arkadaşımızla buluştuğumuzda telefonumuzu bir kenara bırakabiliriz.

Birinin doğum gününü yalnızca mesajla kutlamak yerine sesini duyabiliriz.

Uzun zamandır görmediğimiz bir dostumuza, özel bir neden olmadan da gidebiliriz.

Bir arkadaşımızın eve güvenle ulaşıp ulaşmadığını sorabiliriz.

Bir insanın maddi durumunu düşünerek onu zor durumda bırakmayacak planlar yapabiliriz.

Ve belki de en önemlisi, sevdiklerimize zaman ayırmayı boş vakitlerimize bırakmaktan vazgeçebiliriz.

Çünkü boş zaman kendiliğinden ortaya çıkmaz.

İnsan, gerçekten önem verdiği şeyler için zaman yaratır.

Her zaman değil, her koşulda değil; ama çoğu zaman sevgi, önceliklerimizde kendisine bir yer bulur.

Dostluk da böyledir.

Sürekli büyük fedakarlıklar istemez.

Bazen küçük bir telefon…

Bazen beklenmedik bir ziyaret…

Bazen içten bir "Nasılsın?"

Bazen de bir insan konuşurken yalnızca onu dinlemek…

İnsan ilişkilerini ayakta tutan şey, her zaman büyük olaylar değildir.

Çoğu zaman tekrar edilen küçük inceliklerdir.

Bir arkadaşımın doğum günüm için yirmi dört saat otobüs yolculuğu yaptığı günleri düşünüyorum.

Beni evimin kapısına kadar bırakıp güvenle içeri girdiğimden emin olan arkadaşlarımı…

Bir telefonun başında beklediğimiz dakikaları…

İkinci bardak çayı söylemeden önce birbirimizin cebini düşündüğümüz zamanları…

O günlerde belki daha az imkanımız vardı.

Ama birbirimize ayırdığımız yer, çoğu zaman imkanlarımızdan daha büyüktü.

Şimdi çok daha hızlı araçlarımız var.

Daha konforlu hayatlarımız.

Daha gelişmiş iletişim sistemlerimiz.

Daha fazla seçeneğimiz.

Ama bütün bu ilerlemenin ortasında, insan ilişkilerinin en temel sorusu hala değişmedi:

Bir insan, başka bir insan için ne kadar zahmete girmeye hazır?

Çünkü sevginin gerçek ölçüsü, yalnızca güzel sözler değildir.

Dostluğun gerçek ölçüsü, birlikte çekilen fotoğraflar değildir.

Yakınlığın gerçek ölçüsü, birbirimizin konumunu bilmek değildir.

Bazen sevgi, kendi yolunu uzatıp bir başkasını evine bırakmaktır.

Bazen dostluk, yirmi dört saatlik bir otobüs yolculuğudur.

Bazen incelik, ikinci bardak çayı istememektir.

Bazen özlem, bir telefonun başında sabırla beklemektir.

Ve bazen bir insana verilebilecek en büyük hediye, onunla aynı masada otururken başka hiçbir yerde olmamaktır.

Yıllar geçti.

Şehirler büyüdü.

Yollar değişti.

Telefonlar akıllandı.

Hayat hızlandı.

Ama insan kalbi hala aynı şeyi arıyor:

Birinin kendisini gerçekten önemsediğini hissetmek.

Belki de sorun eski günlerin ne kadar güzel olduğu değildir.

Sorun o günlerin güzelliğini yaratan insan davranışlarından hangilerini bugüne taşıyabildiğimizdir.

Çünkü geçmişin bütün koşullarını geri getiremeyiz.

Ama birbirimize gösterdiğimiz özeni geri getirebiliriz.

Ve belki de asıl ilerleme, dünyanın öbür ucundaki bir insana saniyeler içinde ulaşabilmek değil; hemen karşımızda oturan bir insanın kalbine yeniden ulaşabilmektir.