Bir kadını bedeni güzel olduğu için sevmek kolaydır.
Gençtir, teni canlıdır, yüzünde zamanın izleri henüz yoktur. Bedenine yıllar dokunmamıştır. Hayat da ona henüz bütün bedellerini ödetmemiştir. Böyle bir güzelliğe hayran olmak için çok derin bir ruh gerekir mi, emin değilim.
Asıl mesele başka bir yerde başlar.
Kadının aynadaki görüntüsü değiştiğinde…
Belinin eski inceliği kalmadığında, yüzüne çizgiler yerleştiğinde, saçlarına beyazlar düştüğünde, bedeninin gençlikteki hali yavaş yavaş uzaklaştığında…
İşte o zaman karşınızdaki insanın sizi ne kadar sevdiğini değil, nasıl sevdiğini anlarsınız.
Çünkü bazı insanlar sevgiyi güzelliğin üzerine kurar. Güzellik azaldığında ilgileri de azalır. Karşısındaki insanın yaş almasını, sanki ona yapılmış bir haksızlık gibi görürler. Kadının değişen bedeninde geçen yılları değil, kaybolan gençliği hesaplarlar.
Bazıları ise başka türlü bakar.
Onlar bir kadının yüzündeki çizgide yaşlılık değil, hikaye görür. Beyazlayan saçlarında zamanı, gözlerinin kenarındaki çizgilerde kahkahaları ve yaşadığı hayatı okurlar. Bedenin değişmesini bir kayıp olarak görmezler; çünkü sevdikleri şeyin yalnızca beden olmadığını çoktan anlamışlardır.
Böyle bir sevginin yanında insanın gardı düşer.
Kendini saklamaz. Yaşını gizlemeye çalışmaz. Her sabah güzel görünmek zorunda hissetmez. Kusurlarını örtmek için değil, hayatını yaşamak için aynaya bakar.
Çünkü sevildiğini bilmek, insanı güzelleştirmekten önce özgürleştirir. Ve bence bir ilişkide bundan daha kıymetli çok az şey vardır.
Bir insanın yanında kendinizi sürekli daha güzel, daha genç, daha kusursuz göstermeye çalışıyorsanız belki de sevilmiyorsunuzdur; sadece beğeniliyorsunuzdur.
Oysa beğenilmek başka, sevilmek bambaşkadır.
Beğeni göze hitap eder.
Sevgi, insanın bütün haline dokunur.
Beğeni değişen koşullara bağlıdır. Sevgi ise değişimin kendisine dayanabilir. Bu yüzden hayatınızı paylaşacağınız insanı seçerken yalnızca size nasıl baktığına değil, zamanın size ne yaptığında nasıl bakacağına da dikkat edin.
Çünkü herkes gençliğinize eşlik edebilir.
Herkes güzel günlerinizde yanınızda durabilir.
Ama hayatın yüzünüzden, bedeninizden, enerjinizden bazı şeyleri geri aldığı yıllarda elinizi aynı sıcaklıkla tutabilen insan… İşte onun sevgisinin içinde başka bir derinlik vardır.
O insan sizin görüntünüzü değil, varlığınızı seçmiştir.
Ve belki aşkın en gerçek hali de budur: Birbirimizi zamanın en güzel yerinde değil, zaman bizi değiştirdikçe sevmeye devam etmek.
Çünkü sonunda hepimiz aynı yere varacağız.
Gençlik geçecek. Güzellik değişecek. Beden yorulacak. Geriye yalnızca nasıl bir insan olduğumuz ve yanımızdaki insanın bize bütün bunların ötesinde nasıl baktığı kalacak.
İşte o gün, kimin gerçekten sevdiğini anlayacağız.
-Leyla Edinç
YORUMLAR - 0
Yorumunuzu yazın