Mavi kelebekleri severim ben,
Sanki gökyüzü yere eğilir de;
İnce kanatlarına saklar sonsuzluğu.
Bir bakışta umut olur içimde,
Bir dokunuşta derin bir sessizlik.
Bosna’nın rüzgarında anlatılır,
Sessiz bir bilginin hikayesi…
Savaşın ardından insanlar,
Mavi kelebekleri izlemeye başladı,
Çünkü onlar hep aynı yere konuyordu.
Tek bir çiçeğin üzerine…
Ve o çiçek,
Sadece toprağın hatırladığı yerlerde,
Sessizce açıyordu.
“Ölüm çiçeği” diyorlardı ona,
Adı ağır, rengi kırılgan…
Ve her konduğu yerde,
Toprak biraz daha konuşuyordu insanlara.
Kelebekler rehber oldu böylece,
Unutulmuş yerlerin üstünde;
Mavi bir işaret gibi süzüldüler.
Ve onların izinden,
Yüzlerce sessiz hikaye,
Yeniden bulundu dünyada.
Ben maviyi de çok severim…
Denizin en derin yerini,
Gökyüzünün en uzak ucuyla,
Aynı anda anlatır bana.
Ne başı vardır ne sonu,
Sadece devam eden bir çağrı.
Mavi kelebekler gibi…
Umut bazen çok küçük bir şeydir,
Ama en ağır toprağı bile
Usulca kaldırabilecek kadar güçlü.
Ve ben bilirim:
Bazı güzellikler
En büyük acıların içinden,
En sessiz kanatlarla doğar.
-Leyla Edinç
YORUMLAR - 0
Yorumunuzu yazın