Her ne kadar birbirini çok sevseler de
Sevgi her zaman aynı yolda yürütmez insanı.
Bazen kalmak değil, gitmek gerekir…
Ve insan en çok da,
Gitmesi gerektiğini bildiği yerde kalmak ister.
İşte orada başlar eksilmek.
Ne tamamen kalabilirsin,
Ne de gerçekten gidebilirsin.
Bir “belki”nin içinde,
Kendinden azar azar vazgeçersin.
Aynaya baktığında yüzün hala oradadır.
Ama sen biraz geride kalmışsındır.
Sonra bir gün vazgeçtiğini sanırsın.
Oysa vazgeçmek unutmak değildir her zaman.
Sadece beklemeyi öğrenirsin…
Zamanın, içindeki sızıyı da biraz dindirmesini…
Zaman, her zaman iyileştirmez;
Sadece derinleştirir sessizliği.
Ve ben anladım;
İnsan her zaman savaşta vurulmaz.
Ne bir gürültüde, ne de bir yıkımın ortasında.
Bazen her şey yolundayken,
Güneş tam doruktayken…
Hayat olması gerektiği gibiyken…
Tam da orada acıyı hissedersin...
Beni bahar çiçeklerinin açtığı
Güzelliğin ortasında kurşuna dizdiler.
Ve en çok da;
Hiçbir şey yanlış değilken
Öldü içimde bir şey.
-Leyla Edinç
YORUMLAR - 0
Yorumunuzu yazın