Bazen bir insana haksızlık yaptığını
Çok uzun zaman sonra anlarsın…
Ve geçen yalnızca zaman değildir;
İnsanın içinden eksilen
Bir parça da gider sessizce.
Bir dönemin içinden geçer insan;
Yalnız kalmamak uğruna,
Yüzeysel kalabalıklara karışır.
Çıkarların sevgiyi taklit ettiği,
İlişkilerin yavaş yavaş zehirlendiği
O sahte çağlarda…
Ne zor şeydir kendin kalabilmek.
Ne az insan vardır,
Maskesiz bakabilen birbirine.
Oysa birlikte yaşayacağın insanın
Yalnız yüzünü değil,
Ruhunun büyüdüğü kültürü de bilmelisin.
Aynı sessizliği anlayabilmek için,
Aynı kelimelerde dinlenebilmek için…
Çünkü bazen bir beraberliği,
Anlamlı yapan şey
Aşk değil yalnızca;
Birbirinin dünyasına yabancı kalmamaktır.
Yaşam dediğin de
Büyük laflardan oluşmaz zaten.
En küçük şeyler bile bakım ister:
Ufacık ayarlamalar, küçük onarımlar,
Görünmeyen düzenlemeler…
Ve insan bir gün anlar ki;
Yaşamın büyük şeyleri yoktur aslında.
Her şey, küçücük ayrıntıların
Birbirine tutunmasından ibarettir.
Belki de bu yüzden
Cennet bir yer değildir;
Ne uzak bir zaman,
Ne de erişilecek bir kapı…
Cennet, insanın içindeki kusuru,
İncelikle törpüleyebilmesidir.
Bir kalbi kırmadan konuşabilmek,
Sahte olmadan sevebilmek,
Ve bütün eksikliklerine rağmen,
İyiliği seçebilmektir.
Çünkü mükemmellik kusursuz olmak değil;
Ruhunu kirletmeden yaşayabilmektir.
-Leyla Edinç
YORUMLAR - 0
Yorumunuzu yazın