Sabırdı bizi ayakta tutan,
Sadakatti içimizi susturan fırtınalarda kalan…
Vefa vardı bazı insanların gözlerinde,
Samimiyet ise herkeste olmayan bir sıcaklık gibi dokunurdu kalbe.
Anladım ki;
Önemli olan kalabalıklar değilmiş hayatta,
Bir gün sessizce çekip gittiğinde,
Yokluğunu içinde taşıyacak birkaç gerçek yürekmiş…
Bazı kadınların yalnızlığı bu yüzden ağırdır;
Çünkü herkese değil,
Ruhu güzel olana açarlar kalplerini.
Büyük sözlere değil,
Küçük ayrıntılara inanırlar en çok.
Bir ses tonuna,
Hatırlanan küçücük bir detaya,
“Üşüme!” diyen içten bir cümleye…
Ve insanı mahveden çoğu zaman gidişler değil,
Eksik bırakılmış hislerdir.
Yarım sevilişler,
Geç kalmış pişmanlıklar,
Söylenmeyen sevgiler…
Çünkü insan ancak kaybedince anlıyor;
Kime gerçekten bağlı olduğunu,
Kimin adının kalbinde sessizce yaşadığını…
Aşk geçiyor belki…
Zaman da geçiyor…
Ama insanın içine dokunan o gerçek sıcaklık,
Ömrün en derin yerinde kalıyor.
-Leyla Edinç
YORUMLAR - 0
Yorumunuzu yazın