İnsan ilişkileri üzerine düşündüğümde, beni en çok etkileyen kişiler ne en çok konuşanlar ne de en çok görünenler olmuştur. Aksine, hayatımızın kıyısında sessizce duran, ama varlıklarıyla yaşamımıza görünmez bir düzen ve huzur katan insanlar vardır. Onlar, dostlukta, arkadaşlıkta, sevgililikte ya da evlilikte ilişkilerin en sessiz ama en güçlü taşıyıcılarıdır.
Bu insanlar farklıdır. Siz söylemeden anlarlar. Sesinizdeki küçük bir değişiklikten gününüzün nasıl geçtiğini hissederler. Mesafeler onlar için yalnızca coğrafi bir ayrıntıdır. Bir mesajın gecikmesinden, cümlelerinizin kısalığından, gözlerinizdeki yorgunluktan ruhunuzun yükünü okuyabilirler.
Fakat ilginç bir çelişki vardır. Başkalarının ihtiyaçlarını bu kadar iyi gören insanlar, kendi ihtiyaçlarını çoğu zaman görünmez kılarlar.
Şikayet etmezler. Hesap tutmazlar.
“Kırıldım,” demek yerine sessizleşirler.
“Yoruldum,” demek yerine biraz daha çaba gösterirler.
Çünkü onlar için sevgi, çoğu zaman bir alışveriş değil, bir sorumluluktur. Sevdiklerinin yükünü hafifletmek, onları anlamak ve yanında olmak, hayatın doğal bir parçasıdır. Ne var ki insan psikolojisi garip bir şekilde alışmaya meyillidir. Sürekli yanımızda olanı kalıcı sanırız. Her zaman anlayanı, hep anlayacakmış gibi düşünürüz. Bizi arayanın yine arayacağını, halimizi soranın yine soracağını varsayarız.
İlişkilerde en büyük yanılgılardan biri budur:
Fedakarlığı karakter zannederiz. Sabrı sınırsızlık sanırız. Sessizliği ise incinmezlik…
Oysa en çok hisseden insanlar, çoğu zaman en sessiz olanlardır. Çünkü derin insanlar, kırgınlıklarını yüksek sesle ifade etmek yerine içlerinde yaşarlar. Bir ilişkiyi kurtarmak için defalarca çaba gösterirler. Anlaşılmayı talep etmek yerine anlamaya devam ederler. Ta ki bir gün içlerinde bir şey yorulana kadar…
Ve işte o gün, çoğu zaman büyük bir kavga yaşanmaz. Kapılar çarpılmaz. Suçlamalar havada uçuşmaz. Sadece çekilirler.
Belki hala sizi severler.
Belki hala iyiliğinizi isterler.
Ama artık eskisi kadar yaklaşmazlar.
Çünkü insanın kalbi, sürekli verdiği ama karşılığında görülmediği ilişkilerde sessizce yorulur. İlginç olan ise onların gidişinin hemen fark edilmemesidir. Çünkü insanlar, yokluğu ilk gün değil, ihtiyaç duydukları anda hissederler. Bir gün kötü bir haber aldığınızda sizi sizden önce anlayacak kimsenin olmadığını fark edersiniz. Bir başarınızı anlatmak istediğinizde, sizin sevincinizi kendi sevinci gibi yaşayacak o kişinin eksikliğini hissedersiniz. Kalabalıklar içinde olsanız bile, kimsenin tek bir bakışıyla “İyi değilsin, ne oldu?” diye soramadığını anlarsınız. İşte o zaman çevrenizde onlarca insan olsa da, bir kişinin yerinin neden dolmadığını kavrarsınız.
Çünkü bazı insanlar sayı değildir. Onlar, ilişkilerin vicdanıdır. İnceliğidir. Hafızasıdır. Emek veren tarafıdır. Onların değeri yaptıkları büyük fedakarlıklarda değil, her gün fark ettirmeden yaptıkları küçük özenlerde saklıdır.
Belki de insan ilişkilerindeki en büyük olgunluk, bizi sessizce seven insanların varlığını onlar yanımızdayken fark edebilmektir.
Çünkü sevgi yalnızca büyük jestlerde yaşamaz.
Bir ses tonundaki değişikliği anlamakta,
“Bugün iyi görünmüyorsun,” diyebilmekte,
Gece geç saatte gelen kısa bir mesajda,
Unutulmuş bir ayrıntıyı hatırlamakta,
Ve en önemlisi, bir insanın ruhuna özen göstermekte yaşar.
Hayat bize birçok insan tanıştırır. Kimileri gelir geçer, kimileri iz bırakır. Ama bir avuç insan vardır ki, onların değeri ancak gittiklerinde anlaşılır.
Belki de bu yüzden, hayatın en büyük pişmanlıklarından biri kötü insanları sevmek değil, iyi insanların sessiz emeklerini zamanında görememektir. Bazı insanlar hayatımıza gürültüyle girmezler.
Ama sessizce gittiklerinde, arkalarında hiçbir kalabalığın dolduramayacağı bir boşluk bırakırlar.
-Leyla Edinç
YORUMLAR - 0
Yorumunuzu yazın