“Yüreğin kimin sesinde saklı?”
diye sordular bir gece.
“Henüz suskunluğumu
şiire çevirecek bir nefes duymadım,”
dedim.
“Öyleyse taş mısın?”
“Hayır…
Sadece her geleni
Bahar sanacak kadar acemi değilim.”
Çünkü Aşk,
Bir kapıyı çalmak değildir;
İçerideki yalnızlığa
Adını unutturabilmektir.
Her göz bakar,
Ama herkes göremez.
Her el uzanır,
Ama her dokunuş
İnsanın içindeki yangını
Ocak yapamaz.
Bir gün gelir belki…
Bir çift göz,
Yaralarımı sormadan okur.
Bir çift el,
Kırık yerlerime dokunmadan onarır.
İşte o vakit,
Gönlüm bir çalgı gibi susmaz.
Çünkü bazı insanlar
İnsanın hayatına girmez sadece;
Bir ömrün sessizliğine
Nota olur.
Ve ben o gün anlarım ki;
Mesele,
Bir kalbe sahip olmak değilmiş…
Mesele,
Birbirinin susuşunu bile
Şarkıya çevirebilen
İki yüreğin
Aynı aşka düşmesiymiş…
Ve o vakit,
kimse sormaz artık:
“Gönlünün teli kimin sazında?”
Çünkü Aşk, çalınmak değil…
Kendi sesini,
Bir başkasının yüreğinde bulabilmektir.
Gerçek tınınızı duyamayacağınız
Bir bağlamaya mızrap olmak değildir…
-Leyla Edinç
YORUMLAR - 0
Yorumunuzu yazın