“İnsanlarla tesadüfen tanışmazsınız, titreşimle tanışırsınız. Titreşiminizi yükselttikçe bazı insanları kaybedeceksiniz. Kendinizin eski sürümleri tarafından yapılan bağlantılara sonsuza kadar bağlı kalmak zorunda değilsiniz.”
Bu söz ilk duyulduğunda biraz sert gelebilir. Çünkü bize hep insanların hayatımızda kalmasının bir başarı, gitmesinin ise bir kayıp olduğu öğretildi. Oysa hayat, bazen tam tersini fısıldar. Bazı insanlar gitmek için gelir, bazıları ise bizi kendimize getirmek için…
İnsan sürekli değişen bir varlıktır. Düşünceleri değişir, hayalleri değişir, acıları ve sevinçleri değişir. Yirmi yaşındaki sizle kırk yaşındaki, elli yaşındaki siz aynı insan değilsiniz. Hayat sizi yoğurur; kimi zaman bir ayrılık, kimi zaman bir hastalık, bir başarı, bir kayıp ya da sadece yılların bilgeliği sizi başka birine dönüştürür. İşte tam da bu yüzden, eski benliğinizin kurduğu her ilişkiyi ömür boyu taşımak zorunda değilsiniz.
Bazen bir sohbet sizi yorar.
Bazen yıllardır tanıdığınız bir insanın yanında kendinizi yabancı hissedersiniz.
Bazen de eskiden çok sevdiğiniz kalabalıklar artık ruhunuzu gürültüye boğar.
Bu kibir değildir.
Bu değişimdir.
Çünkü titreşiminiz yükseldikçe, huzuru drama tercih etmeye başlarsınız.
Haklı olmaktansa mutlu olmayı seçersiniz.
Sürekli kendini anlatmak zorunda kaldığınız ilişkilerden uzaklaşırsınız.
Sizi tüketen değil, besleyen insanları hayatınızda tutarsınız.
Ve bir gün fark edersiniz ki bazı insanlar sessizce hayatınızdan çıkmış…
Ne büyük bir kavga olmuş ne de görkemli vedalar…
Sadece yollar ayrılmış.
Eskiden bu durum can yakardı.
“Acaba ben mi yanlış yaptım?” diye düşünürdük.
Oysa zaman öğretiyor ki her ayrılık bir kayıp değildir.
Bazıları bir yükün omuzlarınızdan inmesidir.
Hayatımızdan çıkan insanlar aslında kötü olmak zorunda da değildir.
Belki onlar da kendi yollarında yürüyordur.
Sadece artık aynı frekansta buluşmuyorsunuzdur.
Bir zamanlar birbirine iyi gelen iki insanın, başka zamanlarda birbirine iyi gelememesi hayatın en doğal halidir.
Belki de olgunlaşmanın en güzel tarafı budur…
Kimseye kızmadan,
Kimseyi suçlamadan,
Kimseyi değiştirmeye çalışmadan,
Sadece herkesin kendi yoluna saygı duymak…
Ben artık geriye dönüp baktığımda, hayatımdan çıkan insanlar için kırgınlık hissetmiyorum.
Çünkü biliyorum ki o dönem, o insanlar bana bir şeyler öğretti.
Kimisi sabrı,
Kimisi sevgiyi,
Kimisi sınır çizmeyi,
Kimisi de kendime değer vermeyi…
Ve bugün geride kalanlara baktığımda tek bir cümle kuruyorum: “Çok şükür…”
Çok şükür ki bazı kapılar kapanmış.
Çok şükür ki bazı insanlar kalmamış.
Çok şükür ki kendimin eski sürümlerinde takılıp kalmamışım.
Çünkü hayat, geride bırakabildiklerimiz kadar ilerleyebildiğimiz bir yolculuk.
Ve belki de gerçek olgunluk;
Kimlerin gittiğine üzülmek değil,
Kim olarak kaldığınıza şükredebilmektir…
Zamana, yaşanmışlıklara ve hayatın bize öğrettiklerine hürmeten…
Gidenlere teşekkür, kalanlara şükür ve henüz tanışmadığımız güzel ruhlara umutla…
-Leyla Edinç
YORUMLAR - 0
Yorumunuzu yazın