Hüznün büyüttüğü kadınları,

Kendi kanatları dışında kimse taşıyamaz.

Çünkü onlar,

Düşerken öğrenmiştir uçmayı;

Bir el uzanmadığında,

Kendi ellerinden tutmayı,

Gecenin en koyu yerinde,

Kendi ışığını yakmayı…

Onların sessizliği susmak değildir.

İçlerinde kopan fırtınaları,

Kimseyi üşütmeden,

Geçirmeyi öğrenmişlerdir.

Bir zamanlar

Bir omuz aramışlardır belki,

Başlarını yaslayıp,

Biraz olsun yorulabilecekleri…

Ama hayat,

En çok da güvendikleri yerden

Çekince ellerini,

Kendi omuzlarına

Yaslanmayı öğrenmişlerdir.

Hüznün büyüttüğü kadınlar

Kolay sevmez artık.

Sevmediklerinden değil;

Bir kalbin içinde

Evsiz kalmanın ne demek olduğunu

Çok iyi bildiklerinden…

Gülüşlerinin ardında

kimsenin bilmediği vedalar,

Gözlerinin dibinde

Çoktan gömülmüş hikayeler vardır.

Ve yine de severler.

Bir çiçeği,

Bir şarkıyı,

Gökyüzünün akşam halini,

Kendilerine iyi gelen küçücük şeyleri…

Çünkü acı

Onları taşlaştırmamıştır;

Yalnızca öğretmiştir

Kime kapı açacaklarını,

Kimden vazgeçeceklerini

Ve ne zaman

Kendilerine döneceklerini.

Artık kurtarılmayı beklemezler.

Çünkü bilirler:

Bazı kadınların kanatları

gökyüzünden verilmez.

Kırıldıkları yerden çıkar.

Her hayal kırıklığı

Bir tüy olur kanatlarında,

Her yalnızlık biraz daha büyütür onları,

Her gözyaşı

Görünmeyen bir güç bırakır ardında.

Sonra bir gün;

Kimse fark etmeden havalanırlar.

Ne onları terk edenlere öfkeyle,

Ne de gelmeyenlere kırgınlıkla…

Sadece kendilerine doğru.

İşte bu yüzden.

Hüznün büyüttüğü kadınları

Kendi kanatları dışında

Kimse taşıyamaz.

Çünkü onlar artık bilir:

Bir kadının en güçlü kanatları,

Bir gün gelip 

O’nu taşıyacak birini beklemekten

Vazgeçtiği yerde büyür.

-Leyla Edinç

7 Eylül 2026, Florida