“Ne istersin hayattan?” diye sordular;
Cevaplar hazırdı…
Bir eş, huzur, para, sağlık, çocuklar…
“Nasıl birini istersin?”
“Anlayışlı… Sevgi dolu… Yanında duran…”
Ve sonra bir sessizlik çöktü insana…
Kendi isteğini değil,
Karşısındakine ne kadar uyabildiğini düşündü.
Anlayışlı olmak;
Aç kalınan sofrada susmak mıydı?
Yoksa hiç sorulmadan yemek hazırlamak mı?..
Sevgi dolu olmak,
Her an yanında olmak mıydı?
Yoksa hiç beklenmedik bir anda,
“Geldim!” diyebilmek mi?
Şefkatli olmak,
Sadece teselli etmek mi?
Yoksa birlikte susup aynı yolda yürümek mi?
Biz aslında sevmiyoruz bazen…
Bir hayali giydiriyoruz karşımızdakine.
Sonra o hayal dar gelince kırılıyoruz.
“Hiç beklentim yok!” diyoruz,
Ama içimizde uzun listeler saklıyoruz.
Oysa belki de sevgi,
Beklemeyi bırakınca başlıyor…
Planları değil, an’ları seçince büyüyor.
Ne “çok” ne “hiç”…
Sadece olduğu gibi…
Olduğun gibi…
Ve olduğum gibi…
-Leyla Edinç
YORUMLAR - 0
Yorumunuzu yazın