Bir çocuk dünyaya geldiğinde tertemiz bir sayfa değildir. Kendine özgü bir ruhu, mizacı, yetenekleri ve belki de daha o günlerden filizlenmeye başlayan hayalleri vardır. Ancak çoğu zaman anne ve babalar, iyi niyetle de olsa, o çocuğu olduğu gibi görmek yerine olması gerektiğini düşündükleri kişi haline getirmeye çalışırlar.
İlk adım genellikle eleştiriyle başlar.
“Oyuncaklarını toplamadın.”
“Derslerine daha çok çalışmalısın.”
“Kardeşin gibi ol.”
“Neden daha dikkatli değilsin?”
Bir süre sonra çocuk, yaptığı on güzel şeyin değil, yaptığı bir yanlışın fark edildiğini öğrenir. Ebeveynlerin amacı onu geliştirmek olsa da, çocuk çoğu zaman başka bir mesaj alır: “Ben olduğum halimle yeterli değilim.”…
Oysa insan ruhu eleştiriyle değil, değer gördüğünü hissederek büyür. Bir çocuğun yaptığı güzel davranışları fark etmek, onu şımartmak değil; karakterinin en güçlü yanlarını beslemektir.
Yere düşen bir arkadaşını kaldırdığında…
Kendi kendine sorumluluğunu yerine getirdiğinde…
Bir çiçeği suladığında…
Bir yaşlıya kapıyı tuttuğunda…
Bunları gören ve dile getiren bir anne baba, çocuğuna sessizce şunu söyler:
“Seni görüyorum.”
Belki de bir çocuğun hayatta en çok ihtiyaç duyduğu cümle budur.
Bir başka yanlışı da yıllardır nesilden nesile taşıyoruz.
Kendi gerçekleştiremediğimiz hayalleri çocuklarımızın sırtına yüklüyoruz.
Olmak isteyip olamadığımız meslekler…
Cesaret edemediğimiz kararlar…
Yapamadığımız yolculuklar…
Kuramadığımız hayatlar…
Ve farkında olmadan diyoruz ki:
“Ben yapamadım, sen yap.”
Ama çocuklar anne ve babalarının yarım kalmış hikayelerini tamamlamak için doğmazlar.
Onlar bir proje değildir.
Bir yatırım değildir.
Bir prestij meselesi değildir.
Her çocuğun kendine ait bir yolu, kendi sesi ve kendi rüyası vardır.
Bir çocuğun resim yapmak istemesi, mühendis olmak istemesinden daha değersiz değildir.
Müzikle ilgilenmesi, doktor olmasından daha küçük bir hedef değildir.
Sade bir hayat seçmesi, büyük bir kariyer peşinde koşmamasından utanılacak bir şey değildir.
Çünkü başarı, başkalarının hayalini yaşamak değil, kendi ruhuna sadık kalabilmektir.
Belki de ebeveynlik, sanıldığı gibi bir heykeltıraşlık değildir. Çocuğu yontup istediğimiz şekle sokmak değil, onun içinde saklı olan güzelliği ortaya çıkarabilmektir.
Bir tohuma bakıp onu güle benzetmeye çalışmazsınız.
Bir çınar ağacından zeytin vermesini beklemezsiniz.
Çünkü doğa bize her canlının kendi yaratılışına uygun büyüdüğünü öğretir.
Çocuklar da böyledir.
Kimisi sessizdir ama derindir.
Kimisi hareketlidir ama üretkendir.
Kimisi erken açar, kimisi geç çiçeklenir.
Hiçbiri yanlış değildir.
Yanlış olan, onları birbirine benzetmeye çalışmaktır.
Yıllar sonra çocuklarınız sizin onlara kaç oyuncak aldığınızı, kaç kursa gönderdiğinizi ya da kaç kez yüksek not beklediğinizi hatırlamayacak.
Ama şunları asla unutmayacaklar:
Düştüklerinde elinizi uzatıp uzatmadığınızı…
Başarısız olduklarında yanlarında durup durmadığınızı…
Hayallerini anlattıklarında onları dinleyip dinlemediğinizi…
Ve en çok da…
Kendileri oldukları için sevildiklerini hissedip hissetmediklerini.
Çünkü bir çocuğun hayatını değiştiren şey kusursuz anne baba değildir.
Onu gerçekten görebilen, dinleyebilen ve olduğu haliyle sevebilen anne ve babadır.
Belki de çocuk yetiştirmenin sırrı, onları sürekli değiştirmeye çalışmak değil; sevgimizle kendilerini keşfetmelerine izin vermektir.
Çünkü çocuklar bizim geleceğe bıraktığımız bir miras değil…
Bize emanet edilmiş, kendilerine ait bir gökyüzü olan küçük insanlardır.
Ve bazen bir çocuğun ihtiyacı olan tek şey, anne babasının ona bakıp şu cümleyi söylemesidir:
“Sen benim hayallerimi gerçekleştirmek zorunda değilsin. Senin kendi hayallerin var ve ben, hangi yolu seçersen seç, yanında olacağım.”…
-Leyla Edinç
YORUMLAR - 0
Yorumunuzu yazın