Canım anneme…

Yanında olamadığım son vedanın, kalbimde hiç bitmeyen sesiyle…

Gidemediğim Veda

Annemin son zamanlarıydı,

İçime doğmuş gibi

Daha sık gidiyordum yanına,

Her sarılışımda

Biraz daha uzun tutuyordum ellerini.

Sanki kalbim biliyordu

Zamanın daraldığını,

Sözlerin azalacağını,

Sessizliğin çoğalacağını…

Sonra bir gün,

Telefonun ucundan gelen o haber

Bir ömrü ikiye böldü:

Annem artık yoktu.

Yollar uzundu,

Mesafeler acımasızdı,

Ve ben bir annenin ardından

Koşup yetişemeyen bir çocuk gibi

Olduğum yerde kaldım.

Çocuklarım küçüktü o zaman,

Okul yollarında yürüyen

Masum adımlardı onlarınki.

Onları bırakacak bir omuz yoktu,

Emanet edilecek bir el yoktu…

Ve ben

Bir evlat olarak

Annemin son yolculuğuna katılamadım.

Bir tabutun başında duramadım,

Bir avuç toprak atamadım ardından,

“Hoşça kal anne!” diyemedim

Son kez.

Acımı burada,

Yabancı bir ülkenin sessiz duvarları arasında

Kardeşlerimin uzağında yaşadım.

Dostlarım vardı,

Gözyaşlarımı silmeye çalışan,

Bana omuz veren…

Ama bil ki anne,

Ben seni yalnız bırakmadım.

Son günlerinde yanındaydım,

Ellerini tuttum,

Sesini içime sakladım.

Yine de;

Aradan geçen yıllara rağmen

Bir rüyada görsem seni,

Ya da adını ansam içimden

Hala burnumun direği sızlıyor.

Çünkü bazı vedalar,

Edilemediği için hiç bitmiyor.

Ve bazı acılar,

Toprağa değil,

Kalbin en derin yerine gömülüyor.

Ben hala her hatırladığımda,

İçimden sessizce söylüyorum;

“Affet Annem…

Yanında olamadığım o son gün için.”

Ama biliyorum bir annenin kalbi,

Mesafeyle ölçülmez.

O, çocuğunun niyetini bilir.

Ve sevgisini,

Her zaman hisseder.

Belki bir gün

Başka bir yerde,

Başka bir zamanda

Yarım kalan vedamızı

Tamamlarız Annem… ????

-Leyla Edinç