Bir insanı tanımak zaman ister…

Çünkü güven, bir anda verilen bir hediye değil;

Davranışların yıllar içinde ördüğü,

Görünmez bir köprüdür.

Samimiyet ise kelimelerde değil,

İnsanın en rahat anında bile değişmeyen halindedir.

Bazıları güzel konuşur,

Ama sesindeki kalbinden gelmez.

Bazılarıysa az konuşur,

Ama yanında omuzların gevşer,

Çünkü zarar vermeyeceğini hissedersin.

Güven biraz da budur işte;

Yanındayken tetikte olmamak.

Sözlerinin arkasında duran bir insanın

Sessizliğinde bile huzur bulmak…

Bir insanı güvenilir yapan şey,

Sadece doğru söylemesi değildir;

Zor olduğunda da doğruyu seçebilmesidir.

Kimsenin görmediği yerde de

Aynı insan kalabilmesidir.

Çünkü karakter,

Kalabalığa karşı oynanan bir rol değil,

Yalnızken verilen kararlardır.

Güvenilir insan;

Öfkelendiğinde yaralamayı seçmeyendir.

Elindeki sırrı,

Bir gün kırıldığında silaha dönüştürmeyendir.

Menfaati değişince tavrı değişmeyendir.

Ve en önemlisi…

Sana verdiği değeri

Sadece iyi gününde değil,

Zor gününde de hissettirebilendir.

Samimiyet ise başka bir dildir.

Gözlerin yorgunken “iyiyim!” dediğinde

Sesindeki kırığı duyan insandır samimi olan.

Sana etki bırakmak için değil,

Seni anlamak için dinleyendir.

Yanında kusursuz görünmek zorunda kalmadığın İnsan…

İşte gerçek samimiyet biraz orada başlar.

Çünkü samimi insan,

Seni değiştirmeye çalışmadan sever.

Kendini büyük göstermek için seni küçültmez.

Rekabet etmez seninle;

Senin sevincinden huzursuz olmaz.

Varlığı yormaz.

Yokluğu hesap yaptırmaz.

Yanındayken

“Acaba yanlış anlaşılır mıyım?” korkusu azalır.

Bir insanın samimiyeti,

En çok küçük anlarda ortaya çıkar:

Kimsenin görmediği bir iyilikte,

Çıkarı olmadığı halde verdiği emekte,

Sen konuşurken telefona değil gözlerine bakışında,

Ve senden bir şey kazanmayacağını bildiği halde 

Yanında kalışında…

Çünkü gerçek bağlar büyük cümlelerle değil,

Tekrar eden küçük dürüstlüklerle kurulur.

Ve insan hayatı boyunca şunu öğrenir:

Herkes sevebilir belki…

Ama herkes güven veremez.

Herkes yakın olabilir…

Ama herkes içini dinlendiremez.

Bu yüzden bir insanın sevgisinden önce,

Karakterine bakmak gerekir.

Sözlerinden önce tutarlılığına.

Kalabalıktaki halinden önce,

Yalnızken nasıl biri olduğuna…

Çünkü güven,

Ruhun kapısını açtıran tek anahtardır.

Samimiyet ise;

O kapıdan içeri girince,

Evi gerçekten ev gibi hissettiren şeydir.

-Leyla Edinç