Ne garip…

En çok sevdiklerimize,

En çok söylemek istediklerimizi,

Söyleyemiyoruz bazen.

Söylesek bile;

Ya zaman yanlış oluyor,

Ya da onlar duymuyor…

İçimizde biriken cümleler,

Sessizliğin en ağır yükü oluyor…

Ve biz, en çok içimizde konuşuyoruz.

En çok da susarken yoruluyoruz.

Güçlü görünmek…

Bir zırh gibi üzerimizde,

Ama aslında en büyük yalnızlığımız.

Çünkü herkes sanıyor ki;

“O’nun bana ihtiyacı yok!”…

Ve böyle böyle erteleniyoruz herkesin hayatında…

Hep biraz daha sonra…

O “sonra”lar

Hiç gelmeyen yarınlara dönüşüyor.

Ve bazı insanlar için

Gerçekten bir daha “yarın” olmuyor.

Hayat bizi yükselttikçe

Kalabalıklar azalıyor etrafımızda.

Başarı dedikleri şey,

Sessiz bir yalnızlık bırakıyor omzumuza.

Yapamadıklarını görenler,

Kendi eksiklerini

Bizim üzerimizden tamamlamaya çalışıyorlar. 

Öfkelerini bize fırlatıyorlar,

Çamur gibi…

Ne kadar çok atarlarsa,

O kadar güçlü sandıkları bir dünyada yaşıyorlar.

Biz ise sadece susuyoruz.

Çünkü bazı cevaplar

Sözle değil, yürümeye devam ederek verilir.

Ben…

Kalbimdeki yaralarla birlikte

Hiç durmadan yürüdüm.

Her acıyı yanıma alıp

Her kırığı içime gömüp…

Ve öğrendim ki;

Bazı hikayelerde

Ne anlatan kalır,

Ne dinleyen…

Sadece yürüyen kalır.

-Leyla Edinç