Çocuklar bir gün evden gidiyorlar…
Bunun olacağını daha küçücükken biliyoruz aslında. Büyüsünler, kendi ayakları üzerinde dursunlar, kendi hayatlarını kursunlar istiyoruz.
Ama insan, çocuklarının büyümesine hazırlanırken evde bırakacakları sessizliğe pek hazırlanamıyor.
Çocuklarım büyüdü.
Kendi hayatlarını kurmaya, kendi kararlarını vermeye başladılar. Finansal olarak da kendi ayakları üzerinde durabiliyorlar.
Bununla gurur duyuyorum.
Ama onlar evden gidince anladım ki, çocuklar yalnızca evden gitmiyor; evin sesi de onlarla birlikte değişiyor.
Odalarından gelen müzik, kapı sesleri, mutfakta gece yarısı bir şeyler aramaları, “Anne, sence hangisini giyeyim?”, “Birazdan gelirim, merak etme…” gibi sıradan sandığımız cümleler bile bir gün özlediğimiz şeylere dönüşüyor.
Ben hala odalarını değiştirmedim.
Eşyaları bıraktıkları gibi duruyor.
Çünkü o odaların onlara sessizce şunu söylemesini istiyorum: “Hayat sizi nereye götürürse götürsün, burada hala size ait bir yer var.”..
Bir gün tamamen kendi düzenlerini kuracaklar. Kendilerine ait evleri, eşyaları, alışkanlıkları olacak. O zaman belki odaları da değişecek.
Ama o güne kadar, ne zaman bu kapıdan girerlerse kendilerine ait bir yuvalarının hala burada olduğunu bilsinler istiyorum.
Yatakları burada.
Anıları burada.
Ve anneleri burada…
Çünkü insanın güvende hissetmesi yalnızca maddi olarak kendi kendine yetebilmesiyle ilgili değil.
Bazen insana asıl cesaret veren, hiç düşmeyeceğini bilmek değil; düştüğünde arkasında birinin olduğunu bilmektir. Ben de çocuklarımın hayatlarına müdahale etmeden, kararlarını onlar adına vermeden, arkalarında olduğumu hissetmelerini istiyorum. Varlığım önlerinde yürüyen bir gölge değil, arkalarında duran sessiz bir güç olsun. Onları kendime bağımlı kılmak değil niyetim.
Bana ihtiyaç duymadan yaşayabilecek kadar güçlü, ihtiyaç duyduklarında bana dönebileceklerinden emin olacak kadar güvende olsunlar istiyorum.
Sanırım anneliğin en zor ve en güzel tarafı da bu… Bir zamanlar ellerinden tutarak yürüttüğünüz çocukların ellerini bırakıp kendi yollarına gitmelerine izin vermek…
Bir yanınız “Git, hayatını yaşa” derken, diğer yanınız sessizce “Ama döneceğin yolu hiç unutma.” diyor.
Bugün evim eskisinden daha sessiz olabilir.
Ama onların odalarına baktığımda boşluk görmüyorum.
Çocukluklarını, kahkahalarını, gözyaşlarını, hayallerini ve bugün oldukları insanları görüyorum. Ve biliyorum ki hayat onları nereye götürürse götürsün, kaç yaşına gelirlerse gelsinler, yorulduklarında ya da sadece çocukluklarının kokusunu özlediklerinde dönebilecekleri bir kapı hep olacak. Çünkü benim için yuva, çocukların hiç gitmediği yer değildir.
Yuva, ne kadar uzağa giderlerse gitsinler, geri dönebileceklerini bildikleri yerdir.
Ben çocuklarıma sadece şunu söylemek istiyorum:
Gidin…
Kendi hayatınızı kurun.
Sevin, başarın, yanılın, düşün ve yeniden kalkın.
Kendi hikayenizi yazın.
Ben sizi tutmayacağım.
Ama ne zaman arkanıza bakarsanız ben burada olacağım.
Çünkü siz evden gittiniz belki…
Ama benim yüreğimden hiçbir zaman gitmediniz ve gitmeyeceksiniz de…
-Leyla Edinç