Bir şeyin ruhu varken orada olmalı insan,
Bir dostluğun sıcaklığı henüz tükenmemişken,
Bir ses hala seni özleyerek arıyorken,
Bir kapı sana içtenlikle açılıyorken,
Bir kalpte yerin henüz başköşedeyken…
Çünkü bazı şeyler bitmez birdenbire,
Önce içinden bir şeyler eksilir.
Bir bakış eski anlamını kaybeder,
Bir ses eskisi kadar heyecan vermez,
Bir bekleyiş sessizce sona erer.
Ve insan,
Bazen gitmeden de gider.
Ne tuhaftır…
En yakınındayken göremediğini,
Uzaklaştığında fark edersin.
Her gün duyduğun bir sesin kıymetini,
Artık seni aramadığında anlarsın.
Hep açık sandığın bir kapının
Bir gün sessizce kapandığını görürsün.
Oysa bir zamanlar
Senin için ayrılmış bir vakit vardı,
Kalabalıkların içinde sana çevrilen bir yüz,
En sıradan sözlerinde bile seni dinleyen bir yürek,
Yorulduğunda sığınabileceğin bir insan vardı.
Sen hep orada kalacağını sandın.
Bir gün daha bekleyebileceğini,
Bir sözün daha söylenebileceğini,
Bir kırgınlığın daha unutulabileceğini…
Ama unuttun,
İnsanın sevgisi kadar
Bekleyişinin de bir ömrü olduğunu.
Ve bir gün…
Her şey yerli yerinde görünürken
Hiçbir şey eskisi gibi olmaz.
Aynı sokaktan geçersin,
Aynı masaya oturursun,
Aynı insanın gözlerine bakarsın.
Ama o eski sıcaklığı bulamazsın.
Çünkü bazı yakınlıklar
Mesafelerle değil,
İçlerinden çekilen ruhla ölür.
Sonra gelirsin…
Belki elinde gecikmiş bir çiçekle,
Belki yıllardır söylenmemiş güzel sözlerle,
Belki de nihayet anlamış olmanın
Ağır pişmanlığıyla…
Ama artık
Çiçeğin kokusu ulaşmaz o kalbe.
Sözlerin dokunmaz eskisi gibi.
Çünkü bir zamanlar
Tek bir bakışınla mutlu olan insan,
Şimdi bütün cümlelerini
Bir yabancının sözleri gibi dinler.
İşte en acısı da budur:
Bir insanı kaybetmek değil,
Henüz yanındayken
Onun içindeki yerini kaybetmek.
Ve sonra uzaktan seyredersin…
Bir zamanlar içinde olduğun hayatı,
Seninle gülen gözlerin
Sensiz de gülebildiğini,
Varlığınla anlam kazandığını sandığın günlerin
Sen olmadan da yaşanabildiğini…
İçinden bir şey kopar.
Çünkü anlarsın ki
Özlediğin yalnızca o insan değildir.
Onun sana baktığı eski gözlerdir.
Sana ayırdığı zamandır.
Seni merak edişidir.
Hiç istemeden verdiği sevgidir.
Ve artık geri getiremeyeceğin
O eski yerindir.
İnsan bazen birinin hayatından değil,
Kalbindeki anlamından çıkar.
Ve bunun ne bir vedası olur
Ne de duyulacak bir kapı sesi.
Sadece bir gün fark edersin,
Artık orada değilsindir.
O yüzden
Bir dostluk hala içtense sarıl ona.
Bir sevgi hala yaşıyorsa incitme.
Bir insan seni hala merak ediyorsa
Onun merakını sıradanlaştırma.
Bir kalp sana hala açıksa
Oraya hoyratça girme.
Çünkü hayatın en büyük yanılgısı,
Bir şeyin hep orada olacağını sanmaktır.
Ve en ağır pişmanlık,
Bir zamanlar sana bütün kalbiyle yer açmış
Bir insanın hayatına,
Artık misafir bile olamamaktır.
Unutma…
Bir şeyin ruhu varken içinde olmalı insan.
Sevgi henüz sevgiyken,
Dostluk henüz dostlukken,
Birliktelik yalnızca alışkanlığa dönüşmemişken…
Çünkü ruhu gitmiş bir yakınlığın
Yanında durmak da yetmez,
Elini tutmak da,
Geçmişi hatırlatmak da…
Ve bazı şeyler vardır,
Yeniden başlayabilir belki,
Ama asla kaldığı yerden devam edemez.
Çünkü insan bazen birini kaybettiğinde değil,
Onun için hala bir şeyler yapabileceği günleri
Boşa harcadığını anladığında yıkılır.
Ve o gün geldiğinde,
Ne kadar yaklaşırsan yaklaş,
Artık hep uzaktan bakarsın…
Bir zamanlar içinde yaşadığın
Ama kıymetini bilmediğin
O güzel şeyin ruhuna.
-Leyla Edinç