Bazılarıyla sadece karşılaşmaz insan…
Bir an gelir, yüreğiniz birbirine değiverir,
Sanki yıllardır aynı rüyayı görmüş,
Ama birbirine anlatamamış iki yabancı gibi…

Yüreğinizin en kuytu köşesinde
Tozlanmış bir sandık vardır ya hani…
İçine ne varsa koyup,
Kapağını sessizce kapattığınız…
Sonra da kimseler görmesin diye
Tavan arasına kaldırdığınız o sandık…

Acılar, yarım kalmış cümleler,
Söylenememiş özürler…
Unutulmuş sandığınız ama
Hiç unutmamış olduğunuz ne varsa…
Hepsi orada, sessizliğin içinde nefes alır durur.

Yıllar geçer…
İnsan, acılarına alışmayı öğrenir önce,
Sonra onlarla yaşamayı…
Bir gün gelir,
Artık canınız eskisi kadar yanmazken,
Eliniz uzanır o sandığın kapağına.
İşte o an,
Bazı insanlarla yüreğinizi açarsınız birbirinize…
Korkmadan, saklanmadan,
En derin yaralarınızı bile saklamadan…
Çünkü bilirsiniz;
Herkesle sandık açılmaz,
Herkesin yanında yürek susar…
Ama bazıları vardır ki
Onların varlığı,
Yıllardır kapalı duran o kapağı
Usulca aralar…

Ve o an anlarsınız;
Bazılarıyla sadece karşılaşılmaz…
Bazılarıyla yüreğiniz birbirine emanet edilir.

-Leyla Edinç