Beni sevdiğini söylemeden önce,
Hayatında nerede durduğuma bak.
Gününün hangi saatinde hatırladığını değil,
Hangi saatini bana ayırmak istediğini sor kendine.
Çünkü sevgi,
Bütün işler bittikten sonra
Hatırlanan bir insan olmak değildir…
Ben senden bir ömür istemedim,
Ama bir ömrün kıyısında
Bana ayrılmış birkaç kırıntıyı da
Sevgi diye kabul etmedim.
“Azla yetinirim,” dediysem eğer,
Bu, az sevilmeye razıyım demek değildi.
Bir çiçek yeterdi belki,
Bir içten bakış, bir düşünülmüş akşam,
Hiçbir sebep yokken tutulmuş bir el…
Ama eksik bırakılmış bir gönle
Dünyanın bütün çiçekleri verilse
Yine de bahar gelmezdi.
Ben sevgiyi böyle öğrenmedim.
Yılların içinden süzülerek gelen
Değerlerim vardı benim.
Bir insanın hayatında özel olmanın,
Bir sözden çok daha fazlası olduğunu
Öğreten bir geçmişim…
Bir yaşa kadar inandığım her şeyi
Bir anda değiştiremezdim.
Sırf seni seviyorum diye
Kendime olan saygımdan vazgeçemezdim.
Çünkü insan,
Bir başkasının hayatına sığabilmek için
Kendi ruhundan eksilmemeli…
Bilmeliydin,
Önceliği ben olmayan bir kalbin,
En kıymetlisi olduğuma inanmamı
Bekleyemezdin benden.
Ben aralarda hatırlanacak
Bir alışkanlık değildim.
Boşluklara yerleştirilecek
Bir mutluluk hiç değildim.
Ben de herkes gibi
Özlenmek, beklenmek, düşünülmek,
Birinin hayatında
Kendiliğinden seçilmek isterdim.
Çünkü sevgi,
Zaman kalırsa görüşmek değil,
Görüşebilmek için zaman yaratmaktır.
Yorgunluğun ardından kalan
Son birkaç dakikayı vermek değil,
En güzel saatlerinden birini
Sevdiğine ayırabilmektir.
Ve bazen,
Bir insanı en çok inciten şey
Sevilmemek değildir.
Sevildiği söylenirken
Önemsiz hissettirilmesidir.
Ne tuhaftır…
Bir insan, sevdiğinin yanında bile
Kendini yalnız hissedebilir.
Yan yana geçirilen saatlerde
Bir ömrün uzaklığını yaşayabilir.
Ve söylenen onca güzel söz,
Gösterilmeyen sevginin sessizliğinde
Birer birer anlamını yitirebilir.
Oysa ben büyük şeyler istemedim.
Ne gösterişli armağanlar,
Ne herkesin imreneceği bir hayat…
Yalnızca,
Bir günün içinde
Bana ait olduğunu bildiğim bir zaman,
Bir kalbin içinde
Tereddütsüz sahip olduğum bir yer istedim.
Beni seviyorsan
Yalnızca söyleme…
Bir sabah beni düşünerek uyan,
Bir akşam beni görmek için sabırsızlan.
Birlikte geçireceğimiz zamanı
Tesadüflere bırakma.
Bana, hayatının fazlalıklarından değil,
Güzelliklerinden bir yer ayır.
Çünkü insan
Sevildiğini duymaktan mutlu olur,
Ama sevildiğini hissettiği yerde
Kök salar.
Ve unutma…
Sevgi, bir insanı hayatına almak değil,
Hayatında ona özel bir yer açmaktır.
Birini kaybetmemek için
Arada bir hatırlamak yetmez.
Onu gerçekten kazanmak için
Her gün yeniden seçmek gerekir.
Ben kimsenin
Artakalan zamanlarının kadını olmadım.
Olmayı da öğrenemedim.
Çünkü benim bildiğim sevgi,
Bir insanın hayatında
Müsait olduğunda uğradığı bir durak değil,
Dönmek için özlem duyduğu
Bir yuva olabilmektir.
Ve ben artık biliyorum…
İnsanı en çok,
Sevildiğini söyleyen birinin
Hayatında kendine yer bulamamak yorar.
Bu yüzden
Beni sevdiğini söylemeden önce
Bir kez daha düşün…
Gerçekten seviyor musun beni,
Yoksa yalnızca
Benim seni sevmemi mi seviyorsun?
-Leyla Edinç